ارتباط با قصد ازدواج

اگر در سوگ عزيزي هستيد بدانيد كه عزيزان و محبوبان ما در كنار ما هستند و تنها با فركانس ارتعاشي متفاوت از ما جدا شده اند.
خواهر گرامي، مرگ ايشان را به شما تسليت مي‌گوييم و اميدواريم خداوند به شما و خانواده ي ايشان صبري جزيل عطا فرمايد. متن ارسالي شما را با دقت خوانديم، از اتفاقاتي كه برايتان افتاده و باعث شده آرامشتان را برهم زند ناراحت شديم. اميدواريم با مطالبي كه تقديمتان مي كنيم بتوانيم به شما كمكي كرده باشيم. ابتدا پاسخ قسمت هاي مختلف سؤالتان را بيان مي كنيم و بعد هم چند توصيه به شما.
در ابتدا در مورد اين احساس شما « اصلا باورم نميشه كه مرده» بايد بگوييم، اين احساستان كاملا طبيعي است. حقيقت عالم همين است. مرگ يك عبور است نه نابودي. به قول گيتا مرگ درست مثل يك لباس كهنه اي است كه انسان از تن در مي كند و به جاي آن لباس جديدي مي پوشد. به همين شكل گوهر تابناك وجود آدمي يا روح جسم خود را ترك مي كند تا تولد نويني را تجربه كند. اين احساس شما يكي از ابزارهاي ضمير ناخودآگاهتان است كه انكار نام دارد. انكار باعث كاهش فشار رواني حاصل از موقعيت اضطراب زاست.
خواهر گرامي، چرا شما خودتان را مقصر مي دانيد؟ مرگ كه زمان و مكان نمي شناسد. مگر انسان مي تواند در مرگ كسي دخالت داشته باشد؟ شايد اگر جاي ديگري هم بود چنين اتفاقي برايشان مي افتاد. اصلا درست نيست كه شما خودتان را مسؤول مرگ او مي دانيد. خانواده ي او ناراحت هستند و بايد به آنها حق داد. شما دختر عاقلي هستيد حتما مي دانيد كه بايد آنها را در اين شرايط درك كنيد شايد آنها به دنيال اين باشند كه مقصري براي اين حادثه پيدا كنند اما شما اصلا نبايد دلخور شويد و باعث آزار خودتان شويد. بهتر است تلفن همراه خود را همچنان خاموش نگه داريد و ارتباطي برقرار نكنيد. رفتن شما بر مزار ايشان كار درستي نيست . به نظر ما لازم نيست شما آنجا برويد تا وقتي احساس و فكر آنها در مورد شما اينگونه است. رفتن شما هم نه كمكي به آنها مي كند نه به خودتان. اگر آنها تمايل داشتند شما را ببينند مي توانند در شهر خودتان، همراه پدرتان يا برادر يا فردي ديگر از خانواده و در مكاني غير از منزلتان قرار بگذاريد.
در مورد رابطه اي هم كه با ايشان داشته ايد، رابطه اي خارج از چارچوب عقل و شرع، بهترين و درست ترين كار توبه است. خداوند وعده داده است كه هر كسي توبه كند من توبه ي او را مي پذيرم و توبه كنندگان را دوست دارم. از خطايي كه مرتكب شده ايد از خداوند طلب بخشش كنيد و مطمئن باشيد خداوند مهربان است و شما را مي بخشد.
خيرات و نماز و قرآن شما هم باعث عذاب او نمي شود. خدا ارحم الراحمين است. هم گناه رابطه اي كه داشتيد را مي بخشد اگر خالصانه توبه كنيد و هم خيرات و ثواباي شما را به روح او مي رساند. خداوند دوست دارد انسان ها در اوج سلامت رواني، جسمي و معنوي باشند. توبه را هم براي همين گذاشته است تا اتفاقات و رفتارها مسير عادي زندگي را به هم نزند. عذاب وجدان، دور شدن از اين هدف خداوند است. سعي كنيد زياد صلوات بفرستيد و ذكر لا اله الا الله را در طي روز تكرار كنيد.
چند توصيه:
«از دست دادن»، قسمتي از زندگي هر بني بشري است؛ از دست‌دادن كار به شكل اخراج؛ از دست دادن معشوق به شكل شكست عشقي؛ از دست‌دادن همسر به شكل جدايي يا طلاق؛ از دست‌دادن دوستان دوران دانشگاه به شكل جشن فارغ‌التحصيلي؛ از دست‌دادن همسايه‌ها به شكل مهاجرت و از همه بزرگ‌تر از دست‌دادن عزيزان به شكل مرگ.
۱) واقعيت از دست‌دادن را بپذيريد
ممكن است ناباوري و خيال‌پردازي‌هاي اول شنيدن خبر به شما كمك كند كه بار اين شوك ناگهاني را راحت‌تر تحمل كنيد اما زياد در اين خيالات ماندن، ممكن است حتي شما را مبتلا به بيماري‌هاي رواني كند. سعي كنيد اين واقعيت را كه يك عزيز را از دست داده‌ايد بپذيريد. به آرامش بعد از اين توفان فكر كنيد و اين را باور كنيد كه ماهيت زندگي همين است؛ دير و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.
۲) گريه كنيد
مثل اين گزارشگر‌هاي تلويزيوني كه مي‌روند جلوي كودكان زلزله‌زده و مي‌گويند «گريه نكن عزيزم» نباشيد؛ هم خودتان با تمام وجود غمگيني و به قول شاملو «گريه كردن از سويداي جان»را تجربه كنيد و هم بگذاريد كه ديگران گريه كنند.
اگر الان كه داغ مرگ عزيزتان تازه است گريه نكنيد، در واقع داريد يك واكنش طبيعي را به يك بيماري مزمن تبديل مي‌كنيد و داغ عزيزتان هميشه تازه مي‌ماند. غير از اين، تخليه‌كردن هيجان‌ها بعدا به شكل بيماري‌هاي روان‌تني مثل زخم معده يا بيماري‌هاي رواني مثل «اختلال استرس پس از سانحه» خودش را نشان مي‌دهد.
۳) با زندگي تازه سازگار شويد
شكل زندگي ما با از دست‌دادن يك عزيز، ممكن است بسيار تغيير كند. اين تفاوت‌ها را بپذيريد و باور داشته باشيد كه زندگي، فصل‌هاي نا‌مرتبي دارد؛ يعني ما واقعا نمي‌دانيم كي پاييزش شروع مي‌شود، كي بهارش و كدام پشت كدام است.
۴) ادامه دهيد اما فراموش نكنيد
افراد سوگوار فكر مي‌كنند اگر به زندگي عادي‌شان برگردند يعني اينكه فرد از دست رفته را فراموش كرده‌اند و به اين خاطر، احساس گناه مي‌كنند. اما واقعيت اين است كه مي‌توان زندگي را ادامه داد و ياد عزيز را هم هميشه گرامي ‌داشت.
۵) به مرگ معنايي دوباره دهيد
آدم‌هاي سوگوار زيادي فيلسوف‌منش مي‌شوند، يعني اينكه آنها بعد از حيرت در برابر از دست‌دادن، مي‌پرسند: «اصلا چرا مرگ؟» «چرا ما هميشه زنده نمي‌مانيم؟». اين پرسش‌ها به شرطي كه به يك جواب يا باور قانع كننده ختم شوند، خيلي خوبند. خيلي از مذهب‌ها معناي بزرگي براي مرگ قائل‌اند. روان شناس‌هايي مثل كوبلر راس و كوسنبام هم در مورد معناهاي مرگ مطلب نوشته‌اند.
آنها مي‌گويند ما اگر اين باورها را داشته باشيم، پذيرش مرگ به عنوان يك اتفاق اجتناب‌ناپذير برايمان راحت‌تر مي‌شود:
-مرگ به ما كمك مي‌كند كه قدر زندگي را بدانيم.
-ما دير يا زود مي‌ميريم؛ پس بايد تصميم‌هاي بزرگي براي زندگي بگيريم.
-ديگران دير يا زود مي‌ميرند، پس تا جايي كه مي‌توانيم با آنها خوب باشيم.
-مرگ باعث مي‌شود هرچه را كه در اين زندگي به دست آورده‌ايم، براي هميشه به نام خودمان ثبت كنيم.
باز هم با ما سخن بگوييد.