با وجود این آیه : « قل لا یعلم من فی السموات و الارض الغیب الا اللَّه و ما یشعرون ایان یبعثون » با این وصف چگونه می توان گفت امامان عالم به غیب بوده اند ؟

در تفسیر یک آیه از قرآن نباید آیات دیگر را از نظر دور داشت بلکه باید از آیات دیگری که در یک موضوع وارد شده کمک گرفت در برخی آیات آمده که خداوند دانای غیب است و از غیب خودش هر که را بخواهد مانند رسولانش آگاه می سازد به این آیه ی شریفه توجّه فرمایید : « عالم الغیب فلایظهر علی غیبه احد الا من ارتضی من رسول . . . ؛ خدا دانای غیب است پس آگاه نمی سازد بر غیب خود کسی را مگر کسی را که به پسندد مانند پیامبر . . . » و این آیه می تواند قرینه باشد که نفی علم غیب از غیر خدا به لحاظ این است که کسی جز خدا ذاتاً و بدون تعلیم و آموزش از ناحیه ی خدا از غیب آگاهی ندارد و این منافات ندارد با اینکه خداوند از همان غیبی که خود آگاه است به پیامبر تعلیم کند و از پیامبر هم به امامان یکی پس از دیگری منتقل گردد .

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.