آیا امامان ( علیهم السلام ) به بهشتی بودن خود یقین داشتند یا نه ؟ اگر یقین داشتند پس چرا این همه عبادت می کردند ؟

اصولاً باید بدانیم که رسول اکرم ( ص ) و امامان ( علیهم السلام ) و اولیاء بزرگ خدا اصلاً برای بهشت و رسیدن به نعمتهای بهشت عبادت نمی کنند

اصولاً باید بدانیم که رسول اکرم ( ص ) و امامان ( علیهم السلام ) و اولیاء بزرگ خدا اصلاً برای بهشت و رسیدن به نعمتهای بهشت عبادت نمی کنند بلکه عبادت آنها به خاطر آن است که خدا را سزاوار عبادت یافته اند ، ما نباید آن را بخود قیاس کنیم بلکه ما اگر می دانستیم که اهل بهشت هستیم دیگر بندگی را کنار می گذاشتیم زیرا ما برای بهشت عبادت می کنیم امّا آنها همان طور که از علی ( علیه السلام ) نقل شده منطقشان این است : « ما عبدتک خوفاً من نارک و لا طمعاً فی جنتک و لکن وجدتک اهلاً لعباده فعبدتک ؛ من به خاطر ترس از عذاب و آتش یا به خاطر طمع رسیدن به بهشت ترا عبادت نمی کنیم بلکه چون ترا مستحق و سزاوار عبادت یافته ام عبادت می کنم » .
بنابراین کسانی که در معرفت خدا به مراحل قبلی بالا رسیده اند چون خدا را از همه جهت کامل دانسته و خود را نیز از همه جهت نیازمند می دانند نمی توانند از عرض ادب و بندگی و عبادت کوتاهی نمایند چه خود را بهشتی بدانند یا اینکه در این باره اطّلاعی نداشته باشند ، پس هیچ اشکالی ندارد که علی ( علیه السلام ) با یقین به بهشتی بودن خود دقیقه ای از عبادت و بندگی به معنای واقعی آن غفلت ننماید .

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.