چرا ائمه اطهار ( علیهم السلام ) در مقابل دشمن خود معجزه نشان نمی دادند تا آنها بر حّق بودن ائمه ( علیهم السلام ) را بفهمند ؛ و از ظلم و جور نسبت به آنها خودداری کنند ؟

اولاً ، باید توجّه داشت که در طول تاریخ انبیاء سنت الهی بر این امر قرار گرفته بود که تمام انبیاء برای حفظ آئین خود اوصیایی داشتند و اصولاً هیچ پیامبری بدون وصی نبوده است مانند حضرت آدم ( علیه السلام ) که شیث را وصی قرار داد و داود ( علیه السلام ) که سلیمان و موسی ( علیهم السلام ) که یوشع بن زن را و پیامبر اسلام که حضرت علی ( علیه السلام ) را وصی خودش قرار داده است . بنابراین اصل وصایت امری بود که در طول تاریخ پیامبران محرز و غیر قابل انکار بوده است و حتّی طبق روایات اهل سنّت نقل شده است که حضرت علی ( علیه السلام ) وصی رسول گرامی بوده است و همان طور که از عایشه نقل شده است لفظ وصی بر حضرت علی ( علیه السلام ) صدق می کرد .
با این توضیح می گوئیم که دشمنی با ائمه اهل بیت ( علیهم السلام ) به خاطر این نبوده که آنها بر حق بودن آنان را نمی دانستند . بل که می توان ادعا کرد که چون آنها را بر حق می دانستند به ظلم و جور با آنان پرداختند همان گونه با رسول گرامی اسلام به مبارزه برخواستند . و این در طول تاریخ سابقه داشته است که در مقابل دعوت حق و انبیاء الهی ، دنیا طلبان و ستمگران می ایستادند و سعی در نابودی نور الهی و دعوت رسولان داشتند .
با توجّه به این توضیحات ناگفته نماند که ائمه ( علیهم السلام ) در بعضی از مواقع که لازم می دانستند دست به معجزاتی می زدند ، ماند تصویر شیری که در مجلس مأمون تبدیل به شیر واقعی شد و یکی از دشمنان اهل بیت ( علیهم السلام ) بلعید و سپس به حالت اولیه خودش برگشت . ولی این معجزات اثری در دل هم چون سگ مأمون و دیگر ظالمان تاریخ نداشت .

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.