آیا پيامبر اكرم (ص) به تمام زنان اعمّ از پير و جوان سلام مي‏ كردند؟

روايتي از اميرالمؤمنين عليه السّلام نقل شده كه “پيامبر اكرم به تمام زنان اعمّ از پير و جوان سلام مي‏كردند، امّا من فقط به سالخوردگان از زنان سلام مي‏كنم”. درباره اين روايت چند سؤال دارم: الف. اصل روايت چيست و در چه منبعي ذكر شده؟ ب. دليل اين تفاوت روش بين رسول خدا و اميرالمؤمنين چه بوده؟ ج. با توجّه به حجاب رايج آن زمان كه زنان پوشيه داشتند و نيز با توجّه به دستورِ “قُلْ لِلْمُؤْمِنينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ”، جوان يا پير بودن زنان از كجا براي حضرت معلوم مي‏شده تا بخواهند طبق آن سلام بكنند يا نكنند؟ د. وظيفه ما چيست؟

پاسخ:
روايت از امام صادق(ص) است:
كان رسول الله يسلم علي النساء و يرددن عليه و كان أمير المؤمنين يسلم علي النساء و كان يكره أن يسلم علي الشابة منهن و يقول: أتخوف أن يعجبني صوتها فيدخل علي أكثر مما طلبت من الاجر(1)
رسول خدا بر زن و مرد سلام مي كرد. آنان هم جواب رسول خدا را مي دادند. اميرمؤمنان هم بر زنان سلام مي كردند، ولي سلام كردن به زنان جوان را خوش نداشتند و مي فرمودند: مي ترسم صوت آنان مرا به تحسين وادارد و اثري بد در روحم گذارد كه ضررش بيش از ثوابي باشد كه عايدم مي گردد.
اين روايت در كتاب معتبر كافي و فقيه آمده و سندش معتبر و”حسن” است(2).
البته علي بن ابي طالب در مقام عالي ايمان و تقوا بود. اين رفتار و سخن ايشان ممكن است تعليم براي ديگران باشد كه سلام كردن مستحب است. اگر همين عمل مستحب شما را در معرض در افتادن به گناه قرار دهد، بايد از آن دوري كنيد. حضرت در مقام تعليم به مؤمنان، عملا از اين كار خودداري مي ورزد تا ديگران ياد بگيرند كه خود را در معرض گناه قرار ندهند.
آيه فوق هم دستور به كم و كوتاه كردن نگاه است، يعني به زنان و مردان نامحرم(جنس مخالف) خيره نشويد. چشم چرا نه آنان را نگاه نكنيد. اما نگاه گذرا كه در مواجهه پيش مي آيد و لازمه مخاطبه و رو در رويي است و با آن شناسايي حاصل مي گردد، نهي نشده است. البته اين طور هم نبوده كه همه از پوشيه استفاده كنند.
اگر بخواهيم به امام مان اقتدا كنيم، سزاوار است به هنگام رو يا رويي با زنان جوان و نامحرم، از سلام كردن و باز كردن باب كلام خودداري ورزيم، زيرا با سلام ها و لبخندها ارتباط هاي غلط شروع مي شود و به جاهاي باريك مي رسد.
پي نوشت ها:
1. كليني، محمد بن يعقوب، تهران، اسلاميه، 1363ش، ج2، ص648؛ ج5، ص535؛ صدوق، محمد بن علي، قم، انتشارات اسلامي، 1404ق، ج3، ص469.
2. مجلسي، محمد باقر، مرآه العقول، تهران، اسلاميه، ج12، ص545.(“حسن” روايتي است كه بعد از “صحيح ” داراي بهترين سند است. صحيح روايتي است كه روايانش همه امامي اند و به عدالت آن ها تصريح شده است. حسن حديثي است كه راويانش همه امامي هستند كه در كتب رجال مدح شده اند. )
منبع: نرم افزار پیامبر مهربانی – مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

همچنین مطالعه کنید:  یارانِ با وفای امام حسین(ع) چه خصوصیاتی داشتن که بی نظیر شدن و حتی یارانِ حضرت مهدی(عج) به پای آنها نمیرسند؟

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.