آیا درزمان غیبت کبری امام زمان ع کسی با ایشان ارتباط دارد؟آیا این سخن که کشتن شخصی که مدعی ارتباط با امام زمان است لازم است موثق است؟

در مورد امكان ملاقات با امام زمان عجل الله تعالي فرجه، ميان علماي شيعه اتفاق نظر وجود ندارد، در اين زمينه دو نظر عمده كه در مقابل هم مي باشد وجود دارد: 1. نظر مخالف. 2. نظر موافق. اين اختلاف نظر نيز مربوط به ملاقات در عصر غيبت كبري است.
قبل از اينكه به نقل ديدگاه ها و دلائل آن بپردازم، لازم است براي روشن شدن موضوع سؤال، نكته اي را در رابطه با انواع و حالات ملاقات، يادآور شوم تا محل اختلاف به خوبي مشخص شود و آن اينكه ارتباط با حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه ـ از نظر حالات، سه نوع مي باشد: 1. ارتباط روحي و عرفاني. 2. ارتباط در عالم خواب. 3. ارتباط فيزيكي و رؤيت با چشم ظاهري. آنچه محل اختلاف است و در كتابها و حكايات مطرح مي باشد، ناظربه نوع سوم از ملاقات است.
كساني كه منكر امكان ارتباط و ملاقات با حضرت در غيبت كبري هستند، براي اثبات ادعاي خود به تعدادي از روايات، از جمله توقيع خود حضرت به نائب خاص حضرت، استناد مي كنند، چون حضرت مدعي مشاهده را تكذيب نموده است «ألا فمن ادعي المشاهده قبل خروج السفياني و الصيحه فهو كاذب مفتر.»(1)  يعني «آگاه باشيد هر كس قبل از خروج سفياني و نداي آسماني مدعي ديدار من بشود، او دروغ گفته و افترا بسته است.»
طبق اين ديدگاه نقل ملاقاتهايي كه در كتابها و قصص و حكايات، وجود دارد را نمي توان پذيرفت.
در مقابل، اكثريت علما و بزرگان شيعه قائل به امكان ملاقات مي باشند و وقوع آن را في الجمله مي پذيرند و دليل اصلي تحقق ملاقات را، ‌حكايات تشرفات مي دانند كه از سوي اشخاص موثق و مورد اعتماد نقل شده است.
از نظر كساني كه امكان ملاقات با حضرت را ممكن مي دانند و بر آن صحه مي گذارند، دليل معتبري بر نفي امكان ملاقات وجود ندارد. طبق اين ديدگاه در مورد تكذيب ملاقات رواياتي در كار نيست بلكه طبق تحقيق فقط يك روايت است و آن نيز توقيع حضرت مي باشد.(2)
از اين توقيع نيز پاسخهاي مختلفي داده شده است كه بهترين پاسخ اين است كه به تناسب حكم و موضوع با استفاده از لفظ «مفتر» منظور حضرت، صرف ديدار و ملاقات نيست بلكه ديداري است كه همراه با نيابت باشد، مثل اينكه شخصي مدعي نيابت خاصه مي شود و مي گويد: من امام(ع) را مشاهده مي كنم و حضرت من را وكيل خود قرار داده است و شما بايد در كارها به من مراجعه كنيد، حضرت چنين ادعايي را دروغ و افترا خوانده است. اصل صدور توقيع نيز در مقام نيابت است و امام(ع) به علي بن مهر سمري فرموده است كه كسي را از جانب ما نصب مكن زيرا دوران غيبت صغرا و و نيابت خاصه به پايان رسيده است، در چنين شرايطي اگر كسي ادعاي مشاهده و رؤيت داشته باشد معلوم است كه منظورش مشاهده حاكي از نيابت نمي باشد.(3)
بنابراين، ملاقات با امام زمان هيچ استحاله اي ندارد، زيرا رؤيت شخصي كه در دنيا با بدن مادي زندگي مي كند و در ميان مردم حضور دارد، امري است طبيعي و نديدن برخلاف عادت روي مصالحي است كه غيبت را اقتضا كرده است. در توقيع حضرت نيز گرچه مشاهده، نفي و تكذيب شده است، ولي اين مشاهده به قرينه ذيل توقيع و سوء استفاده هاي احتمالي، حمل بر مشاهده همراه با ادعاي نيابت مي شود.(4)
 در مورد اينكه آيا امام زمان(عج) اجازه قتل مدعي نيابت را داده اند يا خير،به روايتي دست نيافتيم. و به مجرد ادعاي ملاقات، نمي توان، او را به قتل رساند. بايد توجه داشت كه خيلي از ادعاهاي ملاقات، قابل اثبات نيست.
پي نوشت ها:
1. كمال الدين، ج 2، ص 294، باب 45، حديث 45، چاپ اول 1380، دارالحديث، قم.
2. سيماي آفتاب، حبيب الله طاهري، ص 180، چاپ اول، 1380، انتشارات زائر، قم، «با اندك تغيير و تلخيص».
3. سيماي آفتاب، ص 181.
4. مهدي تجسم اميد و نجات، عزيزالله حيدري، ص 209، چاپ دوم، 1381، انتشارات مسجد مقدس جمكران.
موفق باشید.

با استفاده از سایت  مرکز ملی پاسخگویی

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.