از زیارت تا شهادت

مگر انسان از زندگی‌اش چه می‌خواهد؟ دنبال چه می‌گردد؟ هرچیزی که بخواهد اینجا پیدا می‌کند. هر عاقلی در جستجوی هرچیزی باشد، اینجا بهترینش را می‌تواند بیابد. یکی از خواسته‌های انسان طول عمر است که معمولا بیشترین دغدغه‌ها را نسبت به آن داشته و در هنگام بیماری و خطر بیشترین هزینه‌ها را برایش خرج می‌کند. چرا که زندگی و حیات در دنیا، پایه کسب همه منافع است. خواسته دیگرش ثروت و دارایی است. خوشبختی در زندگی هم، آرزوی دیگرش است. آخر سر هم دوست دارد که عاقبت به خیر شود و زندگی‌اش به خوبی و خوشی تمام شود. هر کس دنبال این خواسته‌هاست بیاید که همه آنها یکجا جمع شده و راه به دست آوردن آن را امام صادق علیه السلام بیان نموده و فرمود:

«زیارت امام حسین علیه السلام را ترک نکن و به دوستان و یارانت نیز همین را سفارش کن! تا خدا عمرت را دراز ورزق و روزى‌ات را زیاد کند و خدا تو را با سعادت زنده دارد و نمیرى مگر با شهادت». [1]

آری راه به دست آوردن همه این خوبی‌ها در دو چیز است: یکی مداومت در زیارت و دیگری، توصیه و تشویق دیگران به زیارت سیدالشهدا علیه‌السلام.

زیارت امام حسین علیه‌السلام ، آب حیات است که عمر انسان را طولانی می‌کند. و چه لذتی از این بالاتر که کسی عمرش به برکت زیارت حسین علیه‌السلام طولانی شده باشد و حسینی زندگی کند.

زیارت مولایمان حسین علیه‌السلام رزق و روزی انسان را هم، زیاد می‌کند که به مراتب بهتر از ثروت و دارایی است. چرا که ممکن است کسی ثروت فراوانی داشته باشد ولی نتواند از آن استفاده کند. اما روزی چیزی است که انسان از آن استفاده نموده و بهره می‌برد. ضمن اینکه روزی، هم شامل نعمت‌های مادی می‌شود و هم معنوی. همین زیارت خودش یک روزیِ بسیار مبارکی است که نصیب هرکسی نمی‌شود. خیلی‌ها ثروت دارند اما توفیق زیارت اهل بیت علیهم‌السلام نصیبشان نمی‌شود.

هدیه دیگرِ زائران کربلا، خوشبختی و سعادت است که در قالب، زندگی آرام و دلی خوش، و حیاتی مبارک و به دور از آلودگی‌های گناه و معصیت خودش را نشان می دهد.

آثار زیارت ارباب باوفایمان، تا آخر عمر، زائرش را همراهی می‌کند و تا او را با فیض شهادت که مقام و مرتبه ای بسیار رفیع است نرساند، او را تنها نمی‌گذارد.

البته معلوم است که این همه آثار زیارت امام حسین علیه السلام، برای کسی است که اولا امام را با معرفت زیارت نماید و ثانیا حال و هوای زیارت را حفظ کند. در همه حال خود را در محضر امام بیند و او را حاضر و ناظر بر اعمال و افکارش بداند. و به خاطر همین احساس حضور، آلوده‌ی گناه نشود. همچنانکه در حرمش جز بندگی و ارادت چیزی در فکرش خطور نمی‌کند و کاری انجام نمی‌دهد.

اما نکته دیگری که باید به آن توجه نمود این است که، در این کلام نورانی امام صادق علیه السلام تاکید بر تکرار زیارت شده است. یعنی به یکبار زیارت رفتن نباید بسنده کرد. تا آنجا که می‌توان باید در امر زیارت مداومت نمود. از این رو، همانگونه که انسان به دیدار نزدیکان خود می‌رود و برای این کار هزینه می‌کند، برای زیارت مولایمان نیز باید برنامه داشته و برایش هزینه نماید. مگر نه اینکه ما اهل بیت پیامبر علیهم‌السلام را باید از خود و خانواده خود بیشتر دوست داشته باشیم! اما اگر کسی واقعا توان مالی و یا جسمانی برای سفر به کربلا را نداشت چه کند؟ این هم چاره دارد. می‌شود با خواندن زیارت عاشورا و دیگر زیارت‌هایی که نقل شده، با مولایمان تجدید بیعت نمود. و اینگونه مدام در زیارت حضرت عشق بود. می‌توان با خود عهد نمود که روزمان را بی سلام برحسین علیه السلام شروع نکرده و به شب نرسانیم.

اما وظیفه دیگری که در مقابل این همه برکات زیارت وجود دارد این است که دیگران را به زیارت مولایمان تشویق و ترغیب کنیم. تشویق دیگران هم، گاهی با زبان و بیان است، و گاهی هم با مال. گاهی می‌بایست هزینه زیارت کسی را متقبل شد و گاهی نیز می‌توان برای این امر مقدس به دیگران قرض و وام داد تا مسیر کربلا همیشه پر رهرو باشد.   

 

پی نوشت:  

[1]  وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۳۳۵

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.

مطالب مرتبط