آرزوی یک شبه پولدار شدن

حرام خواری یکی از عوامل فساد اجتماعی است. این عامل فساد باعث می‌شود که انسان از مسیر کار و تلاش منحرف گشته و به سمت اعمال خلاف پیش رود. شخص با حرام خواری علاوه بر از دست دادن سعادت دنیوی و اخروی، بر پیکره جامعه نیز ضرر و زیان می‌زند. کسی که گران فروشی می‌کند، یا کسی که اقلام مورد نیاز و ضروری جامعه را احتکار می‌کند، یا اشخاصی که در داد و ستد ربا می‌کنند، اشخاصی که برای رسیدن به اهدافشان پیشنهاد رشوه می‌دهند… و از این طریق بر تورم اقتصادی جامعه تاثیر می‌گذارند، همه و همه حرام خواری می‌کنند.

حرام خواری تاثیرات منفی بر روح و روان اشخاص می‌گذارد، و حس انسان دوستی و هم‌دوستی و عواطف و احساسات اخلاقی را در جامعه از بین می‌برد، و اشخاص حرام خوار را به یک عنصر مادی تبدیل می‌کند که جز مادیات و پول به مسایل دیگر فکر نمی‌کند.

در این آیات از قرآن خداوند سبحان، مسلمانان را از حرام خواری نهی می‌کند. « اموال یکدیگر را به ناحق و به باطل در میان خود مصرف ننمایید»[سوره بقره، آیه ۱۸۸]

و هم‌چنین در آیه‌ای دیگر آمده است که: از روزی که خدا برای شما فراهم ساخته، حلال و پاکیزه بخورید، و شکر نعمت خدا را بجای آرید، اگر او را می‌پرستید.[سوره نحل، آیه ۱۱۴]

در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده است: براستی خداوند بندگانش را آفریده، و نیز روزیشان را از حلال مقرر فرموده است؛ بنابراین هر کس دست به حرام خواری بزند، به همان اندازه از روزی حلالش کاسته می گردد.[۱]

پس طبق این حدیث، خداوند همه را روزی حلال داده است و زمینه آن را در اختیار همه قرار داده است، و این انتخاب خود اشخاص است که حلال و  یا حرام را انتخاب می کنند. شاید بتوان فقر و بدبختی و تنبلی اشخاص و حرص و طمع زیاد و از همه مهم‌تر تربیت خانوادگی را از عوامل حرام خواری دانست. یعنی فقر و بدبختی در مواردی که شخص تعهد دینی نداشته باشد و آرزوی یک شبه پولدار شدن دارد باعث می‌شود که شخص به سمت اعمال خلاف کشیده شود.

دولت‌مردان برای اینکه جامعه را از ظلم مالی و تحکم اقتصادی خلاص سازند، باید زمینه و ریشه‌ها  و علل آن را بشناسند و سعی کنند با ایجاد روحیه کار و تلاش، و از بین بردن فقر و توان اقتصادی کم، و بالا بردن تعلیمات دینی و روحیه ایمان و تقوا و هم‌چنین با تبلیغ و آگاه ساختن آحاد مردم از مضرات این عامل فساد اجتماعی و اقتصادی با حرام خواری بجنگند و در مرحله بعد دولت باید با اجرای مجازات سنگین برای اینگونه اعمال مانع از انجام این اعمال در جامعه شوند.

 

منابع:

[۱]. فروع کافی، ج ۵، ص ۸۱، ح ۴و۵

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.