چشماش منو اذیت می کنه

چشمانش من را اذیت می کرد، نه این که چشمانش قشنگ باشد و من هم نتوانم به آن ها برسم، بلکه با چشمانش و نگاهایش من را اذیت می کرد، با نگاهایش می خواست بگوید که لباس من از لباس تو قشنگ تر است، نگاهای تحقیر آمیزش همین طور یکی پس از دیگری قلب من را به درد می آورد.

وقتی که من سر خیابان منتظر ماشین بودم او با ماشین آخرین سیستمی که داشت از کنارم رد می شد و نگاهی تحقیر آمیز به من می کرد انگاری که تنها خودش آدم است و من آدم نیستم، گاهی دستهایش را زیر چانه اش می گذاشت و طلاهاش را نشان می داد و …

پیامبر اسلام آن قدر ریز بین است که پیروانش را از این گونه نگاه ها منع می کند او به همه مسلمانان توصیه و سفارش می کند که مواظب نگاهایشان باشند و طوری به دیگران نگاه نکنند که موجب اذیت آن ها بشوند در روایتی که از پیامبر نقل شده است حضرت می فرماید:
مومن حق ندارد طورى به برادر مومن خود نگاه کند که موجب رنجش و اذیت او بشود«۱»

و البته اذیت کردن دیگران ابعاد کسترده ای دارد مثلا ماشین هایی که در خیابان به صورت مارپیچ حرکت می کنند و یا دوبله پارک می کنند و یا کسانی که با بوق بلند باعث اذیت دیگران می شوند و یا کسانی که با حرف های رکیک موجبات اذیت دیگران را فراهم می سازند و یا مسولینی که ارباب رجوع را از این باجه به باجه دیگر می فرستند در حالی که خودشان می توانند کارش را راه بیندازند و یا کسانی که با ایجاد شرارت امنیت اجتماعی را از بین می برند و یا کسانی که به دنبال ناموس مردم هستند و او را در کوچه و خیابان اذیت می کنند و …همه این افراد لازم است از عواقب این کارهایشان با خبر باشند که امام صادق علیه السلام می فرماید:

چون روز قیامت شود منادى ندا کند کجایند رو گردانان از دوستان من؟ پس گروهى که صورت آنان گوشت ندارد برمی خیزند پس گفته شود اینانند کسانى که مومنین را اذیت مى کردند و با آنان دشمنى مى کردند و عناد می ورزیدند و آن ها را در دینشان با درشتى سرزنش کردند پس فرمان داده شود آنان را به دوزخ برند«۲»

چقدر خوب است که بدون این که کسی بخواد به ما بگوید که اذیت کردن دیگران کار زشت و نا مناسبی است خودمان خودجوش همیشه سعی و تلاشمان این باشد که طوری برخورد کنیم که دیگران از بودن در کنارش در آسایش باشند
 خدارا بر آن بنده بخشایش است /که خلق از وجودش در آسایش است …

منابع:
۱: وَقَالَ صلى الله علیه وآله لا یَحِلُّ لِمُؤْمِنٍ أَنْ یُشِیرَ إِلَى أَخِیهِ بِنَظْرَهٍ تُؤْذِیهِ « مجموعه ورام ج ۱ ص ۹۸»
۲: عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ مُنْذِرِ بْنِ یَزِیدَ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ نَادَى مُنَادٍ أَیْنَ الصُّدُودُ لِأَوْلِیَائِی فَیَقُومُ قَوْمٌ لَیْسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ فَیُقَالُ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ آذَوُا الْمُؤْمِنِینَ وَنَصَبُوا لَهُمْ وَعَانَدُوهُمْ وَعَنَّفُوهُمْ فِی دِینِهِمْ ثُمَّ یُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ« الکافی ج ۲ ص ۳۵۱»
 

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.