چشماش منو اذيت مي كنه

چشمانش من را اذيت مي كرد، نه اين كه چشمانش قشنگ باشد و من هم نتوانم به آن ها برسم، بلكه با چشمانش و نگاهايش من را اذيت مي كرد، با نگاهايش مي خواست بگويد كه لباس من از لباس تو قشنگ تر است، نگاهاي تحقير آميزش همين طور يكي پس از ديگري قلب من را به درد مي آورد.

وقتي كه من سر خيابان منتظر ماشين بودم او با ماشين آخرين سيستمي كه داشت از كنارم رد مي شد و نگاهي تحقير آميز به من مي كرد انگاري كه تنها خودش آدم است و من آدم نيستم، گاهي دستهايش را زير چانه اش مي گذاشت و طلاهاش را نشان مي داد و ...

پيامبر اسلام آن قدر ريز بين است كه پيروانش را از اين گونه نگاه ها منع مي كند او به همه مسلمانان توصيه و سفارش مي كند كه مواظب نگاهايشان باشند و طوري به ديگران نگاه نكنند كه موجب اذيت آن ها بشوند در روايتي كه از پيامبر نقل شده است حضرت مي فرمايد:
مومن حق ندارد طورى به برادر مومن خود نگاه كند كه موجب رنجش و اذیت او بشود«1»

و البته اذيت كردن ديگران ابعاد كسترده اي دارد مثلا ماشين هايي كه در خيابان به صورت مارپيچ حركت مي كنند و يا دوبله پارك مي كنند و يا كساني كه با بوق بلند باعث اذيت ديگران مي شوند و يا كساني كه با حرف هاي ركيك موجبات اذيت ديگران را فراهم مي سازند و يا مسوليني كه ارباب رجوع را از اين باجه به باجه ديگر مي فرستند در حالي كه خودشان مي توانند كارش را راه بيندازند و يا كساني كه با ايجاد شرارت امنيت اجتماعي را از بين مي برند و يا كساني كه به دنبال ناموس مردم هستند و او را در كوچه و خيابان اذيت مي كنند و ...همه اين افراد لازم است از عواقب اين كارهايشان با خبر باشند كه امام صادق عليه السلام مي فرمايد:

چون روز قیامت شود منادى ندا كند كجایند رو گردانان از دوستان من؟ پس گروهى كه صورت آنان گوشت ندارد برمي خیزند پس گفته شود اینانند كسانى كه مومنین را اذیت مى كردند و با آنان دشمنى مى كردند و عناد مي ورزیدند و آن ها را در دینشان با درشتى سرزنش كردند پس فرمان داده شود آنان را به دوزخ برند«2»

چقدر خوب است كه بدون اين كه كسي بخواد به ما بگويد كه اذيت كردن ديگران كار زشت و نا مناسبي است خودمان خودجوش هميشه سعي و تلاشمان اين باشد كه طوري برخورد كنيم كه ديگران از بودن در كنارش در آسايش باشند
 خدارا بر آن بنده بخشايش است /كه خلق از وجودش در آسايش است ...

منابع:
1: وَقَالَ صلى الله علیه وآله لا یَحِلُّ لِمُؤْمِنٍ أَنْ یُشِیرَ إِلَى أَخِیهِ بِنَظْرَةٍ تُؤْذِیهِ « مجموعة ورام ج 1 ص 98»
2: عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ مُنْذِرِ بْنِ یَزِیدَ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام إِذَا كَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَیْنَ الصُّدُودُ لِأَوْلِیَائِی فَیَقُومُ قَوْمٌ لَیْسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ فَیُقَالُ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ آذَوُا الْمُؤْمِنِینَ وَنَصَبُوا لَهُمْ وَعَانَدُوهُمْ وَعَنَّفُوهُمْ فِی دِینِهِمْ ثُمَّ یُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ« الكافی ج 2 ص 351»
 

افزودن دیدگاه جدید

.