معراج انسانها در پياده روي اربعين

عبد الكريم پاك‌نيا تبريزي
اشاره:
گزارشي از حماسة حضور
بزرگ‌ترين اجتماع شيعيان جهان با حضور 17 ميليون نفر از 60 كشور در كربلاي معلا برگزار شد. اربعين حسيني را مي‌توان بزرگ‌ترين اجتماع شيعيان دانست كه به صورت سالانه و با حضور ميليون‌ها عاشق دلباخته برگزار مي‌شود. اين اجتماع پرشور كه در زمان متوكل‌ها و صدام‌ها با سختي و مشقت فراواني همراه بود، چند سالي است كه با عظمت و شكوهي دو چندان برگزار مي‌گردد.
حضور عاشقان حسيني با پاي پياده و با خلق صحنه‌هاي اعجاب‌آور از شور و شعور، نماد اتحاد و همدلي شيعيان و عشق الهي آنان بود. به گزارش خبرگزاري حوزه، مقامات عراقي آمار زائران امسال را حدود 17 ميليون نفر برآورد كرده بودند كه 10 ميليون نفر آنان از 60 كشور جهان آمده بودند. اين آمار شامل چند روز قبل از اربعين حسیني تا روز اربعين بود و در روز اربعين حدود 3 ميليون نفر گرداگرد حرم سالار شهيدان طواف مي‌كردند. اولين گروه زائران پياده، شيعيان بصره و جنوب عراق بودند كه از ابتداي ماه صفر حركت خود را آغاز كرده بودند و اوج عظمت و شور اين حركت بي‌نظير در مسير نجف اشرف به كربلا ديده مي‌شد. مسير 80 كيلومتري نجف تا كربلا، با 1400 تير چراغ برق شماره‌گذاري شده تا در صورت نبود امكانات اطلاع‌رساني و ضعف آنتن‌دهي تلفن‌هاي همراه، زائران يكديگر را پيدا كنند.
در اين مسير حدود هزار هيئت مذهبي آماده پذيرايي و خدمت‌رساني به زائران بودند و تمام نيازهاي زائران را مهيا كرده بودند. اطعام 17 ميليون نفر در چندين نوبت را با هزينه‌هاي دولتي نمي‌توان تأمين كرد و تنها شور و عشق مردم پشتوانه اين حركت ارزشمند است . 
جرعه‌اي از لذتهاي معنوي
چند روز به اربعين بود  كه مطالعة مطلبي دلم را به آستانة حرم امام حسين(علیه السلام) برد. يك لحظه با خدا نجوا كردم كه: خدايا! اين همه از تو عمر گرفته‌ام؛ اما هنوز يك زيارت اربعين ـ كه از نشانه‌هاي شيعه شمرده شده است  ـ‌ در نامة‌ اعمالم ثبت نشده است. بعد به امام حسين(علیه السلام) عرضه داشتم: آقاي من! معلوم نيست من اربعينهاي ديگري را درك كنم. چه مي‌شود مرا نيز در رديف زائرين اربعين امسال قرار دهي؟ همان روز از امام(علیه السلام) برات كربلا را گرفتم و با تعطيل تمام برنامه‌ها به همراه گروهي از عاشقان راه افتادم و با تمام وجود دريافتم كه سالار شهيدان چه زيبا از زائرين دعوت شده‌اش در اربعين پذيرايي مي‌نمايد كه انسان احساس مي‌كند در تمام عمرش هرگز به چنين لذت معنوي‌اي دست نيافته است؟
گر بر كنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر كه افكنم اين دل كجا برم

گرچه زيارت اربعين با اين توصيفات درك نمي‌شود و حتماً بايد آن‌ را از نزديك ديد و لمس كرد؛ وگرنه هيچ‌گاه نمي‌شود به بخش اعظم معارف عاشورايي دست يافت؛ امّا به توصية دوستان چند نكته در اين رابطه اشاره مي‌كنيم:
سابقة زيارت اربعين
زماني كه سفر پياده، مخفيانه و با ترس و لرز اربعين به عشق ابا‏عبدالله(علیه السلام) از دل بيراهه‌ها انجام مي‌شد، بندگان صالح، علما و اولياي الهي براي زيارت سيد الشهدا(علیه السلام) در روز اربعين اهميت و جايگاه والايي قائل بودند و پياده از نجف اشرف به سوي كربلا رهسپار مي‌شدند. اين مراسم از روز اربعين سال 61 هجري با «جابر بن عبد الله» نخستين زائر كربلا آغاز شده و با وجود حكام سفاك و خونريز اموي و عباسي، با حضور امام سجاد، امام باقر، حضرت زينب، اهل بيت امام حسين و امامان معصوم(علیهم السلام) ادامه پيدا كرده است و بعد توسط علماي بزرگي همچون: شيخ انصاري، محدث نوري، علامه جعفري، علامه اميني، شهيد نواب صفوي و... پي گرفته شده تا اينكه امروزه به هفده ميليون نفر زائر عاشق رسيده است، گرچه امروزه نيز اين سفر معنوي خالي از خطر نيست.
شهود عرفاني در مسير نجف ـ كربلا
سفر اربعين به سمت كربلا، يك سفر فوق العاده معنوي است. اگر مي‌خواهيد شهود بسياري از مراتب عاليِ معنويت درك نماييد، در ميان جمعيت انبوهِ زائرينِ اربعين حضور پيدا كنيد، آنجا خواهيد فهميد كه در مقابل اين عظمت چيزي نيستيد. آن وقت احساس صحراي محشر را پيدا خواهيد كرد، با اين تفاوت كه در اين مسير، امام حسين(علیه السلام) عنايت  ويژه‌اي به شما دارد.
تا وقتي كسي خودش اربعين به كربلا نرود و در ميان خيل عظيم عاشقان امام حسين(علیه السلام) پياده به سمت كربلا حركت نكند و آن فضاي پرجاذبه و استثنايي را از نزديك لمس ننمايد، نمي‌تواند شكوه و لذتِ بي‌حد آن را درك كند و حرارتي را كه اين حركت در قلب او ايجاد مي‌كند، حس نمايد. بايد با پياده‌روي اربعين از عمق جان مرحله‌اي از سير و سلوك معنوي را تجربه كرد.
در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم
سرزنشها گر كند خار مغيلان، غم مخور 

فرهنگ عصر ظهور
بدون ترديد عصر ظهور و انقلاب جهاني حضرت مهدي(عج) فقط يك انقلاب سياسي، نظامي يا اجتماعي ساده نخواهد بود؛‌ بلكه طبق مضامين روايات مهم‌ترين بُعد قيام جهاني آن گرامي، بخش تحولات فرهنگي در درون افراد و جامعه خواهد بود. در آن عصر دل انگيز و شورآفرين انسانها از درون متحول مي‌شوند و بينشهاي مادي به معنوي و روحاني تبديل مي‌شود. كوتاه‌بينيهاي افراد جاي خود را به دور انديشي و تفكرات عميق انساني خواهد داد و در اثر انقلاب دروني انسانها و اصلاحات واقعي، مدينة فاضله تشكيل خواهد شد. جامعة جهاني آنچنان ارتقاي فرهنگي و عقيدتي خواهد يافت كه ارتباطات صحيح انسانی ـ كه تمام انبيا،‌ اوليا و صلحا براي تحقق آن تلاش كرده‌اند ـ‌ به اوج خود خواهد رسيد.
طبق روايات در عصر ظهور ـ با ارتقاء سطح فرهنگ ـ‌ مردم صفات اخلاقي را در آن عصر چنان آموخته و در وجودشان پياده مي‌كنند كه اعتماد به همديگر به بالاترين سطح خود مي‌رسد،‌ به طوري كه يكديگر را محرم و دوست صميمي خود به حساب مي‌آورند. امام باقر(علیه السلام) اين صميميت و اعتماد عمومي را چنين تبيين مي‌فرمايد: «أَتَى الرَّجُلُ إِلَى كِيسِ أَخِيهِ فَيَأْخُذُ حَاجَتَهُ فَلَا يَمْنَعُهُ؛  در آن دوران هر نيازمندي از جيب برادرش به مقدار نياز برمي‌دارد و برادرش نيز جلوگيري نمي كند.» و شما نمونه‌اي از آن انقلاب فرهنگي، تحول معنوي و ارتباطات صحيح انساني را در مراسم اربعين به وضوح مشاهده مي‌كنيد كه با وجود آن جمعيت انبوه و بي‌نظير، هرگز از تخلفات، سوء استفاده و ساير منكرات اثري نمي‌بيني.
شما در اجتماع ميليوني اربعين اين واقعيت را حس مي‌كنيد كه چگونه عاشقان امام حسين(علیه السلام) تمام هستي خود را با كمال ميل و خاضعانه در اختيار برادران و خواهران ديني خود گذارده، از اين كار چنان لذت مي‌برند كه حمد الهي به جاي مي‌آورند.
فرصتي براي خودسازي
اگر كسي مي‌خواهد با تخلية وجودش از رذايل اخلاقي، همچون تكبر، كينه، عجب و... به آرامشي حقيقي دست يابد و سفر به سوي ارزشهاي انساني را آغاز كند، حتماً بايد اين مسير را خالصانه و خاضعانه طي نمايد.
در مسير كربلا و در حرم امام حسين(علیه السلام) صفاتِ رذيلة انسان، بويژه عُجب و غرور از بين مي‌رود. اين صفاتِ‌ رذيله با حضور در مراسم اربعين در آستانة نابودي قرار گرفته، شخصيت كاذب و غرور و خودخواهيهاي جاهلانة انسان خود به خود كوچك مي‌شود، و به خاك مي‌افتد. اصلاً انسان در مقابل عاشقان امام حسين(علیه السلام)، از خودش شرمنده مي‌شود و بعد از اين حالتِ افتادگي، شاديِ معنوی خاصي به انسان هديه داده مي‌شود. زيارت امام حسين(علیه السلام) در اربعين اين كار را با دل انسان انجام مي‌دهد و اين اثرِ زيبا در روح او نقش مي‌بندد و شخص صفاي باطن را در عمق وجودش مي‌يابد.
سفري ساده و بي‌پيرايه
در پياده‌روي اربعين، زائر خود را به خداوند خيلي نزديك احساس مي‌كند؛‌ چرا كه از ماديات، نفسانيات و تشريفات دنيوي فاصله گرفته، در فضايي ملكوتي و معنوي قرار مي‌گيرد و به دور از تمام هياهوها و دغدغه‌هاي اهل دنيا، با كمال سادگي به سفري واقعاً زيارتي و معنوي نائل مي‌شود و با اين تجربة بي‌نظير الگويي براي تمام عمر به دست مي‌آورد.
گامي براي آزادي
«ابو سعيد قاضي»، مي‌گويد:‌روزي من بر حضرت صادق(علیه السلام) وارد شدم، شنيدم كه حضرت مي‌فرمود: «مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ قَدَمٍ يَرْفَعُهَا وَ يَضَعُهَا عِتْقَ رَقَبَةٍ مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِيلَ وَ مَنْ أَتَاهُ فِي سَفِينَةٍ فَكُفِئَتْ بِهِمْ سَفِينَتُهُمْ نَادَى مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ طِبْتُمْ وَ طَابَتْ لَكُمُ الْجَنَّةُ؛  كسي كه پياده به زيارت قبر امام حسين(علیه السلام) برود، خداوند متعال به ازاي هر گامي كه برداشته و در برابر هر قدمي كه از زمين بلند نموده و بر آن نهاده است، ثواب آزاد كردن بنده‌اي از اولاد حضرت اسماعيل(علیه السلام) را مي‌دهد. و كسي كه با كشتي به زيارت آن حضرت رود و در طي سفر در اثر حادثه‌اي كشتي سرنشينانش را در آب بريزد، منادي از آسمان ندا مي‌كند: خوشا به حال شما و گوارا باد بر شما بهشت!»
در اين سفر واقعاً انسان نه تنها پاداش آزادي معنوي انسانها را از خداوند متعال دريافت مي‌كند؛ بلكه خود نيز از تمام تعلقات غير الهي آزاد گشته، به انسان كاملاً آزاد از تمام گرفتاريهاي روحي و بيماريهاي اخلاقي تبديل مي‌شود.
رئيس قبيله در خدمت زوار
طبق بينش وحياني اسلام، سرآمد هر قومي بايد خدمتگذار آنان باشد،‌ چنانكه رسول گرامي اسلام(صلی الله علیه و آله) فرمود: «سَيِّدُ الْقَوْمِ خَادِمُهُمْ؛  رئيس و آقاي هر قومي، خدمتگذار حقيقي آن قوم است.» به همين جهت، امام خميني(قدس سره) با كمال افتخار مي‌فرمود: «اگر به من بگويند خدمتگذار،‌ بهتر از اين است كه بگويند رهبر. رهبري مطرح نيست. خدمتگذاري مطرح است... مرا به خدمتگذاري قبول كنيد كه من خدمتگذار هستم و تا آخر خدمتگذارم.» 
ابوجاسم، پيرمرد 80 ساله و بزرگ قبيله است كه كنار «موكب» ايستاده و مردم را براي صرف ساندويچ تخم مرغي كه آماده كرده بودند،‌ دعوت مي‌كند و به محض ورود هر زائري از جواناني كه در موكب مشغول خدمت هستند،‌ مي‌خواهد كه او را تحويل بگيرند، و زماني كه لحظه‌اي روي صندلي جلوي موكب او مي‌نشيني تا نفسي تازه كني و كفشهايت را از پايت در مي‌آوري تا پاهايت كمي هوا بخورند، خودش را به تو مي‌رساند، خم مي‌شود و در مقابل ديدگان مبهوت تو مشغول ماساژ دادن پاي تو مي‌شود و زماني كه تو قصد داري مانع او شوي، تو را به حق حضرت زينب(علیها السلام) قسمت مي‌دهد كه مانع او نشوي، و تو در حالي كه حس عجيب خجالت همراه با احترام را در وجود خود احساس مي‌كني، قطرات اشكت را به نشانة اظهار كوچكي در مقابل او از گوشة چشمانت سرازير مي‌كني. 
نمونه‌اي از بندگان صالح
مردي از اهل حلّه چند زيلوي رنگ و رو رفته را كنار چادر كوچكي كه برپا كرده بود، پهن كرده، بساط چايي را به راه انداخته و با التماس از زائران مي‌خواهد كه چند لحظه‌اي روي زيلوي او استراحت كنند و وقتي تو مي‌بيني موكبهاي بين راه تقريباً پر شده‌اند و از او آدرس مكاني را براي استراحت شب جويا مي‌شوي، برايت داخل چادر چايي مي‌ريزد و بي‌درنگ تو را به همراه چند نفر از دوستانت با التماس سوار ماشينش مي‌كند تا به خانه‌اش كه در ده كيلومتري اينجاست ببرد و وقتي وارد خانة كوچك و محقرش مي‌شوي، جورابهايت را با اصرار از پايت خارج مي‌كند و مي‌شويد، برايت حوله مي‌آورد كه به حمام بروي، غذاي ساده‌اي كه براي خود تهيه كرده است،‌ در مقابل تو مي‌گذارد و خود مانند غلامي حلقه به گوش مي‌ايستد تا كمبودي سر سفره نباشد. تازه زماني كه با اصرار، پاهاي خستة تو و دوستانت را ماساژ مي‌دهد، مي‌بيني كه با اشكي معصومانه خدا را شكر مي‌كند كه توفيق خدمت به زائري را به او عطا كرده است.  
و اين دقيقاً مصداق اين آية شريفه است كه مي‌فرمايد: ((إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعينَ))؛  «اينان (بندگان صالح ما) در كارهاي نيك شتاب مي‌كردند و با بيم و اميد ما را مي‌خواندند و در برابر ما خاشع بودند.»
موج رستگاري
وقتي خداوند متعال اهل ايمان را اينگونه توصيف مي‌كند كه: ((وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ))؛  «آنان هم كيشان خود را بر خود ترجيح مي‌دهند، گرچه خودشان را نياز شديدي [به مال و متاع] باشد. و كساني را كه از بخل و حرصشان بازداشته‌اند، اينان همان رستگارانند.» شما مصداق اين سعادتمندان را در پياده روي اربعين مي‌بينيد. اين خاطره نمونه‌اي از هزاران مورد است:
پيرزني تمام هستي‌اش را كه چند دانه خرماي آغشته به ارده است، روي يك سيني گذاشته و خود را با ويلچر به ميعادگاه پياده‌روي اربعين رسانده است و با تمام ظرفيت الفاظ به تو  التماس مي‌كند كه از خرماي او برداري و ميل كني، و زماني كه تو دست خود را دراز مي‌كني و دانه‌اي از خرماي نه چندان تازة او را بر مي‌داري، از عمق وجود خوشحال مي‌شود و تو مي‌بيني كه زير لب مي‌گويد: «الحمد لله» و با گوشة چادر عربي‌اش اشك خود را پاك مي‌كند. 
سبقت در خيرات
آيا اين آيه را خوانده‌اي كه مي‌فرمايد: ((وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ أُولئِكَ مِنَ الصَّالِحينَ))؛  «در انجام كارهاي نيك، پيشي مي‌گيرند و آنها از صالحانند»؟ تفسير اين آيه را در اين سفر لمس مي‌كني!
التماسهاي همراه با بغض گلوي مرد عربي كه از اهالي «العماره» بود و به همراه دو فرزند كوچكش نزديك به 90 كيلومتر راه را تا مرز «چزابه» آمده بود تا تعدادي از زائران را با ماشين باري خود كه روي آن را با چادر پوشانده بود،‌ براي شام و استراحت به منزل خود ببرد. و زماني كه به تو التماس مي‌كرد كه: «به حق حسين(علیه السلام) امشب را ميهمان ما باش!»، تو قطرات اشكش را در كنار چفيه‌اي كه روي سرش گذاشته و گوشه‌اي از آن را از شدت سرما به صورت خود بسته، مي‌بيني!
كاروان كشيشان مسيحي
يكي از صحنه‌هاي عجيب، حضور گروهي از روحانيون مسيحي است كه پياده به زيارت كربلا رهسپار شدند. كشيش «جوزف الياس» روحاني مسيحي عراقي است كه به همراه گروهي از مسيحيان اين كشور پياده به زيارت امام حسين(علیه السلام) رفتند. وي انگيزة خود از حضور در مراسم اربعين را گراميداشت فداكاري امام حسين(علیه السلام) اعلام كرد و گفت: «حضرت مسيح(علیه السلام) و امام حسين(علیه السلام) هر دو براي نجات امت خود ـ مسيحيت و اسلام ـ خود را قرباني كردند.»
وي زيارت اربعين را بزرگ‌ترين کاروان عاطفی انساني خواند و گفت: «من آمده‌ام تا با برادران مسلمانم در اين اجتماع بزرگ شركت كنم و نشان دهم كه عراقيها بايد زير خيمة امام حسين(علیه السلام) متحد شوند.»
اين كشيش مسيحي همچنين تصريح كرد: «مسيحيان عراق همانند مسلمانان در مصيبت حسين بن علي(علیه السلام) عزادار هستند.» شايان ذكر است مسحيان و صابئين عراق هر ساله همراه با مسلمانان شيعه و سني اين كشور ايام سوگواري امام حسين(علیه السلام) را گرامي مي‌دارند و حتي برخي از آنان به زيارت كربلا مشرف مي‌شوند. 
اطعام عاشقانه و خالصانه
قرآن از اطعام و احسان خالصانه اينگونه ستايش مي‌كند كه: ((وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ أَسيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً))؛  «و طعام را در حالي كه خود دوستش دارند، به مسكين و يتيم و اسير مي‌خورانند،‌ جز اين نيست كه شما را براي خدا اطعام مي‌كنيم و از شما نه پاداشي مي‌خواهيم و نه سپاسي.»
انواع اطعام در صبحانه، ناهار و شام. طبيعتاً در اين حالت حق انتخاب با شماست كه از كدام چادر چه چيزي را براي ناهار يا شام انتخاب كنيد! مثلاً ممكن است جايي به اصرار شما را دعوت به قيمه نجفي كند و چادري ديگر آبگوشت پخته باشد يا حتي در ايستگاهي براي صرف ساندويچ فلافل توقف كنيد! حتي تنور هم در كنار راه يافت مي‌شود و همانجا مشغول پخت نان هستند! انواع طعام از ماهي تا انواع ساندويچ و خورشت را مي‌توانيد در طول مسير ميل بفرماييد! فرقش با جاهاي ديگر دنيا در اين است كه با انگيزه‌هاي معنوي و اصرار صاحب طعام و التماس او براي خوردن حتي يك لقمه از طعامش، هر انساني را منقلب مي‌كند! معمولاً انواع ميوه‌ها را در بين راه پياده روي به زور به دستتان مي‌دهند! انواع شيريني‌جات، خرما و شيرينيهاي محلي عراق به وفور در طول مسير ديده مي‌شود. انواع نوشيدني؛‌ چيزي كه شايد در تمام مسير به صورت يكنواخت پراكنده شده است، چايي ـ شكر معروف عراقيهاست! كه در استكانهاي كمر باريك زائران را براي رفع خستگي و عطش به سوي خود مي‌خواند! علاوه بر چايي، قهوة تلخ، آب معدني و انواع نوشابه نيز در طول مسير توزيع مي‌گردد.
محل خواب و استراحت
بعضي از موكبها طوري شرايط موكب را طراحي كرده‌اند كه محل استراحت زائرين باشد. در اين موكبها پتو، بالش و ساير ملزومات استراحت يافت مي‌شود و معمولاً در هر ساعتي عده‌اي در اين موكبها مشغول استراحت هستند.
ماساژ زائرين
در طول مسير موكبهايي را خواهيد ديد كه زائرين را ماساژ مي‌دهند! بعضي توسط دستگاه و بعضي به صورت سنتي؛ اما حرفه‌اي! حتي در مواردي پاهاي خسته و خاكي زائرين را با اصرار مي‌شويند! حتي ناراحت مي‌شوند اگر شما اجازه ندهيد كه پاهايتان را بشويند!
ايستگاه‏هاي امدادي، توزيع دارو و ملزومات پزشكي، در طول مسير تعبيه شده‌اند كه اگر مشكلي براي كسي پيش آمد، با مراجعه به ا ين ايستگاه‌ها از خدمات پزشكي بهره‌مند شود. در طول مسير هلال احمر ايران نيز ايستگاه‌هايي دارد كه به زائرين خدمات مي‌دهد. ايستگاه‌هاي فرهنگي نيز بسته‌هاي فرهنگي، از مداحي تا پوستر و مطالب و بروشورهاي فرهنگي توزيع مي‌كنند. 
خدمات جنبي!
برخي از موكبها دست به نوآوري زده‌، خدماتي به مردم ارائه مي‌كنند كه ممكن است مورد نيازشان باشد. مثلاً موكبهايي هستند كه خياط در آنها نشسته و با نخ و سوزن و چرخ خياطي آماده است تا مشكل لباس يا كيف دستي شما را برطرف كند! در موكبهايي كفاش نشسته! در موكبهايي برخي با تلفني در دست التماس مي‌كنند كه از تلفن آنها استفاده كني و با هر جاي دنيا كه مي‌خواهي، تماس بگيري.
پاداش سفر زيارت امام حسين(علیه السلام)
«حسين بن ثوير» مي‌گويد: حضرت صادق(علیه السلام) فرمودند: «يَا حُسَيْنُ مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ(علیه السلام) إِنْ كَانَ مَاشِياً كُتِبَ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةٌ وَ مُحِيَ عَنْهُ سَيِّئَةٌ حَتَّى إِذَا صَارَ فِي الْحَيْرِ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُفْلِحِينَ الْمُنْجِحِينَ حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِكَهُ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِينَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ(صلی الله علیه و آله) يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَكَ مَا مَضَى؛  اي حسين! كسي كه از منزلش بيرون آيد و قصدش زيارت قبر حضرت حسين بن علي(علیهما السلام)‌ باشد، اگر پياده رود، خداوند منّان به هر قدمي كه برمي‌دارد يك حسنه برايش نوشته و يك گناه از او محو مي‌فرمايد تا زماني كه به حائر برسد و پس از رسيدن به آن مكان شريف، حق تبارك و تعالي او را از رستگاران قرار مي‌دهد تا وقتي كه مراسم و اعمال زيارت را به پايان برساند كه در اين هنگام او را از فائزين محسوب مي‌فرمايد تا زماني كه ارادة مراجعت نمايد. در اين وقت فرشته‌اي نزد او آمده، مي‌گويد: رسول خدا(صلی الله علیه و آله) سلام رسانده و به تو مي‌فرمايد: از ابتدا عمل را شروع كن؛ زيرا تمام گناهان گذاشته‌ات آمرزيده شد.»

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.