آیا دین مبین اسلام دستوری راجع به مناسب ترین سن برای جدا کردن محل خواب کودک از محل خواب پدر و مادر بیان کرده یا نه؟

می خواستم بدونم دین مبین اسلام دستوری راجع به مناسب ترین سن برای جدا کردن محل خواب کودک از محل خواب پدر و مادر بیان کرده یا نه؟ اگه کرده چه سنی برای این کار مناسبه؟ یعنی محل خواب کودک رو از چند سالگی باید از پدر و مادرش جدا کرد؟

با تشکر

  به لحاظ دینی چند دلیل برای جدا کردن و مستقل کردن محل خواب کودکان وجود دارد:

۱. روابط زناشویی زن و مرد: در صورت خواب اشتراکی، روابط زناشویی زن و مرد در حضور کودک انجام می شود و آثار مخربی بر او خواهد داشت؛ زیرا ممکن است در آینده با بلوغ زودرس دچار انحرافات جنسی شود. رسول خدا فرمود: سوگند به کسی که جانم در دست اوست، اگر مرد با همسر خود بیامیزد و در خانه کودکی بیدار باشد و ببیند یا سخن و صدای نفس کشیدن آن ها را بشنود، هرگز رستگار نخواهد شد و سرانجام به زنا آلوده خواهد شد (۱).

اگر کودک در سنی باشد که این پدیده را درک نکند، به جهت همین عدم درک، اضطراب او را فرا خواهد گرفت.

۲. وابستگی به والدین: کودکانی که در اتاق والدین می خوابند، وابستگی بیشتری به آنان دارند و ممکن است در آینده به استقلال آن ها لطمه وارد شود.

در مجموع می توان گفت، بهترین زمان جدایی، ۱۲ تا ۱۸ ماهگی است؛ چرا که تا این سن، هنوز به والدین وابسته نشده و مهم تر از آن، ترس از تاریکی  برایش مفهوم نیافته است.

پس از این سن، کودک توان مراقبت از خود را دارد؛ اما پیش از آن توان مراقبت از خود را ندارد و ممکن است دچار آسیب (خفگی) شود. گذشته از این، گرمای وجود مادر و صدای ضربان قلب او در آرامش و رشد عاطفی او بسیار موثر است. تماس بدنی کودک با مادر، سبب افزایش ترشح هورمون پرولاکتین در شیر مادر می شود و افزون بر این مادر می تواند در مرحله آسیب پذیری خواب کودک به او کمک کند و برای انتقال کودک از خواب سبک به عمیق و بر عکس، به او یاری برساند.

خواب کودک دو مرحله دارد: مرحله سبک و عمیق، در مرحله سبک، چشم حرکت REM دارد و نیمه بسته است. بدن پیچ و تاب می خورد و حرکات تنفسی کودک نامنظم است. در مرحله عمیق، بدن آرام، و تنفس منظم است و دست ها و پاها در دو طرف بدن رها می شود.

۸۰ درصد خواب کودکان سبک است و تا ۳ سالگی ۸۰ درصد خواب عمیق می شود و این پدیده از الطاف الاهی است تا کودک درخواب سبک بتواند در برابر سرما، گرسنگی، گرفتگی بینی و قطع تنفس عکس العمل نشان دهد.

کوکان، دائم از مرحله خواب سبک به عمیق و برعکس در حال تغییرند و این تغییر دائم دفعات بیداری و نتیجه دفعات زمان آسیب پذیری را بیشتر می کند. وجود مادر کنار کودک می تواند انتقال از خواب سبک به عمیق را با شیردهی یا نوازش و لالایی راحت تر کند و در صورت عدم حضور مادر، انتقال، به راحتی انجام نمی شود و کودک گریه های عصبی سر خواهد داد.

پی نوشت ها:

۱. وسائل الشیعه، ج۲۰، ص ۱۳۴

منبع : مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی