آبروى عشق

یا ابا عبدالله

آواى آب‏

ساقى دشت عطش در التهاب‏
          

چون ز طفلان مى ‏شنید آواى آب‏

تشنگى تاب از تمامى برده بود
          

هر چه گل بود از عطش پژمرده بود

از عطش طفلان كه بى طاقت شدند
          

مشك و سقّا هر دو در خجلت شدند

تشنگى در دل شرر افروخته‏
          

جزء جزء مصحف حق سوخته‏

باز مى‏شد لاله‏ها را آب داد
          

جرعه‏اى از چشمه‏ى مهتاب داد

تا كه هستى گشت در جوش و خروش‏
          

العطش از خیمه‏ها آمد به گوش‏

كاى عمو جان، ما همه تشنه لبیم‏
          

از عطش چون قلب هستى در تبیم‏

اى عمو آبى رسان بر تشنگان‏
          

گشت بى‏تابى عیان در تشنگان‏
            

چون كه سقّا این شنید از كودكان‏
          

جست از جا همچو تیرى از كمان‏

با حسین آرى غم از عالم نداشت‏
          

جز امامت چیزى از او كم نداشت‏

از امام خویشتن مهلت گرفت‏
          

رخصت میدان از آن حضرت گرفت‏

تا مگر بر جسم گل تاب آورد
          

بهر طفلان از فرات آب آورد

مشك را برداشت آن سقّاى عشق‏
          

بار دیگر رفت در صحراى عشق‏

اسب خود را سوى شط مى‏راند او
          

هم صدا با كربلا مى‏خواند او

بین عطش با غنچه‏هاى دین چه كرد
          

با حریم گلشن یاسین چه كرد

گرچه عطر آمیز خاك از مُشك شد
          

لعل اهل بیت احمد خشك شد

آب اى مَهریه‏ ى زهرا، چرا؟
          

تر نمى ‏سازى لب خشكیده را

لحظه‏ اى بنگر در این دشت جنون‏
          

دست گلچین ز آستین آمد برون‏

بسته بر باغ شقایق آب را
          

از دو چشم گل گرفته خواب را
            

تشنگان را چهره چون مهتاب شد
          

قلب آب از بهر طفلان آب شد

آمده سقّا كنار علقمه‏
          

مى‏ كند با خویشتن این زمزمه‏

كودك شش‏ماهه خشكیده لبش‏
          

تشنگى برده ز تن تاب و تبش‏

مشك را پر كرد از آب فرات‏
          

بُرد تا بر غنچه‏ ها بخشد حیات‏

لیك در برگشتنش از علقمه‏
          

راه را بستند گل چینان همه‏

داشت جانِ ملتهب، قلب حزین‏
          

هر طرف خصمش نشسته در كمین‏

گشت آنجا دیدگانش خون فشان‏
          

دشمنان بر گرد او، او در میان‏

بود آن آیینه‏ دار حیدرى‏
          

چون نگین در حلقه‏ ى انگشترى‏

این چراغ آسمان روى زمین‏
          

مانده تنها در میان اهل كین‏

كینه توزان به میدان آمده‏
          

خار و خس‏ه اى به طغیان آمده‏

مى‏چكد هُرم شرر از خشمشان‏
          

تیغ‏ها بى‏شرم مثل چشمشان‏
            

تیغ كفرِ خصم در دشت نبرد
          

واى من، با ساقى طفلان چه كرد

آنقدر گویم كه شمشیر عدو
          

گشت با بازوى سقّا رو به رو

تا فرود آمد به خون غلتیده بود
          

هر دو دست از تن جدا گردیده بود

دوست آنچه خواست او تسلیم كرد
          

هر دو دست خویش را تقدیم كرد

پیش چشمش روز شد مانند شب‏
          

مشك بر دندان گرفت آن تشنه لب‏

تا رساند آب را در خیمه‏گاه‏
          

آن طرف افكند در آن دم نگاه‏
            

تشنگان را یك دم از خاطر نبرد
          

تیر امّا آمد و بر مشك خورد

اهل ظلمت كاین ستم انگیختند
          

آب را از مشك بیرون ریختند

مثل خصم تیره قلب و تیره رو
          

مشك هم بى‏آبرو شد پیش او

نرگس مستش به خون در خواب شد
          

دیگر اینجا ناامید از آب شد

مشكِ آبى را كه بوى خیمه داشت‏
          

و آن نگاهى را كه سوى خیمه داشت‏
            

هر دو با تیر آشنا گردیده‏اند
          

روى خاك افتاده و جوشیده‏اند

آن یكى شد لاله‏ى دشت بلا
          

وین یكى شد داغدار كربلا

هرچه مى‏شد ماه چشمش سرخ رو
          

سبز مى‏شد بر تنش تیر عدو

آسمان دانى چرا غمناك بود؟
          

قسمتى از ماه روى خاك بود

خون ز چشم ساقى دلدار ریخت‏
          

باغى از گل را به پاى یار ریخت‏

یا ابوفاضل به پیش دیده‏ات‏
          

وان دو یاقوت به خون غلتیده ‏ات‏

ریخت روى خاك چون دُرّ خوشاب‏
          

خون ز چشم تو ولى از مشك، آب‏
 

 

منبع: سایت الاربعین

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.