اگر فيلم و يا کليپ و يا حتي خبري از تجاوز به يکي از زائران اربعين در خانه يکي از ساکنان عراقي در شبکه هاي اجتماعي منتشر شد چه بايد کرد؟

پیاده روی اربعین

5)    سوءاستفاده جنسي عراقيان از ايرانيان و بالعکس؛ با توجه به خط خبري و رسانه اي رسانه هاي معاند در ارتباط با فعاليت‌هاي جنسي مسافران عراقي در شهرهاي ايران در هفته هاي اخير و نيز عکس اين موضوع در سال هاي گذشته، اگر فيلم و يا کليپ و يا حتي خبري از تجاوز به يکي از زائران اربعين در خانه يکي از ساکنان عراقي در شبکه هاي اجتماعي منتشر شد چه بايد کرد؟ اگر عکس اين موضوع اتفاق افتاد چه بايد کرد؟
پاسخ مختصر(1):  
وحدت شيعيان باعث نگراني و واکنش دشمنان میشود، از طرفي نمی توانیم بگوييم يا مراسمي صددرصد درست برگزار شود يا اصلا برگزار نشود. درحکومت اميرالمومنين عليه السلام هم اتفاقهايي مانند خيانت کارگزاران و مانند اينها اتفاق افتاد ولي نمي‌توان کل حکومت را زير سوال برد. به نظر مي‌رسد اگر خداي ناکرده خبر، يا فيلمي از تخلفات، رسانه‌اي شد با حفظ وحدت و تحقیق و سپردن امر به مراجع ذیصلاح از آسیبهای آن جلوگیری کنیم. متاسفانه در رسانه ها گاهي خبري که مربوط به چند سال پيش است به روز جلوه داده مي شود. سخنان تقطيع مي‌شود، نيت برخي کارها وارونه جلوه داده مي شود. کارهاي عمدي را به صورت سهوي نمايش مي‌دهند و بالعکس. افشاي عمومي مفاسد اخلاقي ضررهاي جبران ناپذيري دارد. خداي ناکرده ما مروج مفاسد اخلاقي ديگران و لو اينکه قطعا اتفاق افتاده باشد، نباشيم.
پاسخ مختصر (2):
اینکه رسانه های بیگانه فارسی زبان،  زوار عراقی را در نگاه مردم ایران متجاوز به نوامیس ایرانی معرفی کرده، و از آن طرف رسانه های عرب زبان زوار ایرانی را در نزد مردم عراق به تجاوز به نوامیس عراق متهم می کنند نشان میدهد این سخنان نه از سر دلسوزی، بلکه به خاطر اهداف سیاسی است که رابطه دو ملت را بر هم زند. ما باید بیدار بوده و دیگران را هوشیار کنیم که بر فرض واقعیت داشتن این مسائل، انحراف یک شخص، یا یک گروه نمی تواند به پای یک ملت نوشته شود. ما به وضوح میبینیم کسانی را که در عراق عاشقانه و با اشک از حسرت زیارت امام رضا(علیه السلام) و در ایران از حسرت زیارت عتبات مقدسه عراق سخن میگویند، طبق چه منطقی باید به خاطر یک عده اندک، مسافران زیارتی بین دو ملت شیعه که به چند میلیون نفر می رسند را توریسم جنسی معرفی کنیم؟

پاسخ تفصیلی:  
طبيعي است که وحدت مسلمانان و خصوصا شيعيان حول محورهاي مشترک مي تواند باعث نگراني و حتي واکنش دشمنان شود. برخي هم دانسته يا نادانسته به دام هايي که دشمنان پهن مي‌کنند گرفتار مي‌شوند. البته بخشي از مشکلات هم به عدم رعايت اخلاق حرفه‌اي رسانه‌اي بر مي‌گردد. متاسفانه مکرر شاهد بداخلاقي‌ها و شيطنت‌هاي رسانه‌اي هستيم. از طرفي ممکن است در حاشيه هر مراسم و اجتماع بشري اتفاق‌هاي تلخي رخ دهد که اراده برگزار کننده‌ها و اکثريت شرکت کنندگان اين مراسم‌ها نبوده است. نمي‌توانیم به پديده‌ها صفر و صدي نگاه کنيم. بگوييم يا مراسمي صددرصد درست و بدون عيب برگزار شود يا اصلا برگزار نشود. به هر حال هر مراسمي ناخواسته دچار آسيب‌هايي مي شود که البته براي برطرف کردن آنها در صورت امکان بايد تلاش کرد ولي اگر هم اتفاق افتاد نبايد خداي ناکرده کل مراسم را زير سوال ببريم.
بنا بر آنچه در نهج البلاغه نقل شده است(1) در حکومت اميرالمومنين عليه السلام هم آسيب ها و اتفاق هايي مانند خيانت کارگزاران، چپاول بيت المال و مانند اين ها اتفاق افتاد ولي نمي‌توان کل حکومت را زير سوال برد زيرا اراده صاحب منصبان و اکثريت مردم چنين نبوده است. اگر خداي ناکرده اراده مسئولين و برگزارکنند‌گان اين مراسم‌ها يا اکثريت مردم در افتادن اتفاق‌هاي ناگوار دخيل باشد آن وقت است که بايد واکنش نشان داد و دست از حمايت برداشت. در مراسم اربعين هيچ گاه چنين چيزي ثابت نشده است؛ پس بايد مراقب بود که خداي ناکرده کل مراسم زير سوال نرود. البته آسيب شناسي کارشناسي، هوشمندي برگزار کنندگان، برائت از متخلفين، تلاش براي پيشگيري از وقوع جرم قطعا براي همه لازم و واجب است و کوتاهي عمدي در اين موضوعات گناهي بزرگ خواهد بود. نيز بايد توجه داشت که براي ارزيابي يک مراسم بايد مجموع نکات مثبت و احيانا آسيب‌هاي آن در نظر گرفته شود اگر خداي ناکرده زيانش از فوايد بيشتر بود جاي دفاع ندارد. درباره مراسم اربعين چنين چيزي اثبات نشده است.
به نظر مي‌رسد اگر خداي ناکرده همانطور که نوشته ايد خبر، عکس يا فيلمي از تخلفات، رسانه‌اي شد انجام سه کار بسيار ضروري است:
اول:
يکي از موضوعات بسيار مهم در اخلاق اجتماعي که شايد بتوان گفت بالاتر از آن نيست، حفظ وحدت است تا جايي که براساس آيات قرآن جلوي بت پرستي به خاطر حفظ وحدت گرفته نمي شود! قالَ يَا بْنَ أُمَّ لا تَأْخُذْ بِلِحْيَتي‏ وَ لا بِرَأْسي‏ إِنِّي خَشيتُ أَنْ تَقُولَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَني‏ إِسْرائيلَ وَ لَمْ تَرْقُبْ قَوْلي: (هارون) گفت: «اى فرزند مادرم! [اى برادر!] ريش و سر مرا مگير! من ترسيدم بگويى تو ميان بنى اسرائيل تفرقه انداختى، و سفارش مرا به كار نبستى!»(2). در سايه وحدت است که قدرت الهي پشتيبان جامعه خواهد بود: فَإِنَّ يَدَ اللَّهِ [عَلَى‏] مَعَ الْجَمَاعَةِ؛ دست خدا با جماعت است(3). ايجاد تفرقه و شکستن صفوف مسلمين گاهي اينقدر حساس مي شود که دستور به حذف تفرقه افکنان و لو از مهتران امت باشند، داده مي شود: وَ إِيَّاكُمْ وَ الْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّاذَّ مِنَ النَّاسِ لِلشَّيْطَانِ كَمَا أَنَّ الشَّاذَّ مِنَ الْغَنَمِ لِلذِّئْبِ‏ أَلَا مَنْ دَعَا إِلَى هَذَا الشِّعَارِ فَاقْتُلُوهُ وَ لَوْ كَانَ تَحْتَ عِمَامَتِي هَذِه‏...(4) پس دوري کنيد از اختلافات و جدائي، زيرا آنکه از جمع مردم جدا شود شيطان براو دست يابد . چنانکه گوسفند جدا شده از گله نصيب گرگ ميشود؛ آگاه باشيد كسى كه به اين شعار (تفرقه) دعوت كند او را بكشيد گرچه زير عمامه من باشد.
دوم:
متاسفانه در زمان ما با گسترش ابزارها و رسانه‌هاي جمعي با همه فوايد و برکاتي که دارد، بازار شايعه پراکني، بد اخلاقي و شيطنت رسانه‌اي هم داغ‌تر شده است. گاهي خبري که مربوط به چند سال پيش است به روز جلوه داده مي شود. سخنان تقطيع مي‌شود، نيت برخي کارها وارونه جلوه داده مي شود. کارهاي عمدي را به صورت سهوي و کارهاي سهوي را به صورت عمدي نمايش مي‌دهند. در اين آشفته بازار بر اساس دستور قرآن هر خبري که منتشر مي شود را نبايد بلافاصله قبول کرد بلکه بايد درباره آن تحقيق نمود و اظهار نظر قطعي را به مراجع معتبر سپرد؛ وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‏ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطانَ إِلاَّ قَليلاً: (5) و هنگامى كه خبرى از پيروزى يا شكست به آنها برسد، (بدون تحقيق،) آن را شايع مى‏سازند در حالى كه اگر آن را به پيامبر و پيشوايان- كه قدرت تشخيص كافى دارند- بازگردانند، از ريشه‏هاى مسائل آگاه خواهند شد. و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، جز عدّه كمى، همگى از شيطان پيروى مى‏كرديد (و گمراه مى‏شديد).
سوم:
شايد در برخي شرايط بحراني براي نجات جامعه از سقوط راهي جز افشاگري سياسي، اقتصادي يا امنيتي (البته با رعايت مجموع شرايط) نباشد، ولي قطعا افشاي عمومي مفاسد اخلاقي ضررهاي جبران ناپذيري دارد. موضوع آن قدر حساس است که در قرآن براي ترويج دهندگان فحشاء عذاب در نظر گرفته شده است؛ إِنَّ الَّذينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُون: كسانى كه دوست دارند زشتيها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد، عذاب دردناكى براى آنان در دنيا و آخرت است و خداوند مى‏داند و شما نمى‏دانيد!(6) بايد دقت کرد که خداي ناکرده ما مروج مفاسد اخلاقي ديگران و لو اينکه قطعا اتفاق افتاده باشد، نباشيم. خيلي از اوقات حرف زدن از مسائل فحشاء علاوه بر ريختن قبح گناه چه بسا سبب ترويج و تشويق ديگران به اين کار شود. دامن زدن به اين موضوعات در مجامع و رسانه هاي عمومي شايد برخي آثار مفيد و مقطعي داشته باشد، ولي قطعا آسيب هاي بزرگتري در دراز مدت خواهد داشت.
موفق باشيد.

پي نوشت ها:
1.    سيد رضي، نهج البلاغه، مص: صبحي صالح، قم، هجرت، 1414 ق، نامه 5 و 43 و 45 و مانند اينها.
2.    سوره طه، آيه 94.
3.     سيد رضي، نهج البلاغه، مص: صبحي صالح، قم، هجرت، 1414 ق، خطبه 127، ص 184.
4.     همان، ص 185.
5.    سوره نساء، آيه 83.
6.    سوره نور، آيه 19.

منبع: مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.