زیارت اربعین چه ثوابی دارد ؟

اربعین

   بيان ثواب زيارت اربعين؟ احاديث ذيل از جهت استناد و استدلال بررسي نماييد.
يوم الأربعين من مقتله و هو يوم العشرين من صفر تأکّد استحباب را که در اين‌جا مطرح است ، با آوردن رواياتي بيان مي‌کند. روايت اول از امام حسن عسکري(ع) است که فرمود : نشانه‌هاي انسان مؤمن پنج‌تاست: پنجاه رکعت نماز روزانه (نمازهاي واجب و نافله)، زيارت اربعين، انگشتر به دست راست کردن، پيشاني بر خاک نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را بلند گفتن. در باب اين خبر بايد حتما اين نکته ي ضرور را متوجه شد که : اين روايت گرچه مرسل است، ولي بنابر تسامح در ادله سنن و احاديث مَن بلغ در بحث مستحبات، مرسل بودن خبر، ضرري نمي‌رساند و مشکلي ايجاد نمي‌کند.. شيخ مفيد در کتاب مزار، عنوان «فضل زيارت الاربعين» دارد که اين را بعد از «فضل زيارت امام حسين (ع) در روز عاشورا» قرار داده است و به همين حديث امام حسن عسکري (ع) تمسک مي‌کند. کتاب «تهذيب الاحکام» هم به همين روايت تمسک مي‌کند و در ضمن فضايل زيارت امام حسين (ع) همين روايت را مي‌آورد. همچنين شيخ طوسي در «مصباح المتهجد» مي‌فرمايد: «و يستحب زيارته فيه و هي زياره الاربعين» بعد هم همين روايت امام حسن عسکري (ع) را بيان مي‌کند و سپس روايتي از امام صادق (ع) در کيفيت زيارت دارد که در وسائل به آن اشاره مي‌کند لکن همه خبر و زيارت را نمي‌آورد و فقط يک جمله‌اش را مي‌آورد: السلام علي وليّ الله و حبيبه... اما در مصباح المتهجد کامل آمده است. در آن‌جا دارد که در روز اربعين و در وقت بلند شدن روز بگو : اَلسَّلامُ عَلي‏ وَلِيِّ اللهِ وَحَبيبِهِ، اَلسَّلامُ عَلي‏ خَليلِ اللهِ وَنَجيبِهِ، اَلسَّلامُ عَلي‏ صَفِيِّ اللهِ وَابْنِ صَفِيهِ، اَلسَّلامُ عَليَ الْحُسَينِ الْمَظْلُومِ الشَّهيدِ، اَلسَّلامُ علي‏ اَسيرِ الْکرُباتِ، وَقَتيلِ الْعَبَراتِ، اَللّهُمَّ اِنّي‏ اَشْهَدُ اَنَّهُ وَلِيک وَابْنُ وَلِيک، وَصَفِيک وَابْنُ صَفِيک، الْفآئِزُ بِکرامَتِک، اَکرَمْتَهُ بِالشَّهادَةِ، وَحَبَوْتَهُ‏بِالسَّعادَةِ، وَاَجْتَبَيتَهُ بِطيبِ الْوِلادَةِ، وَجَعَلْتَهُ سَيداً مِنَ السَّادَةِ الي آخر زيارت . . . .اين زيارت مخصوص سيدالشهداء(ع) در روز اربعين و معروف به « زيارت اربعين » است. سيد ابن طاووس نيز در «اقبال الاعمال» فضليت زيارت امام حس ين (ع) در روز بيستم ماه صفر را بيان کرده و به همان حديث معروف امام حسن عسکري (ع) تمسک مي‌کند.علامه حلي نيز در « منتهي المطلب » مي‌نويسد : « و تستحب زيارته يوم الاربعين من مقتله و هو العشرون من صفر» بعد هم همين روايت علامات المؤمن خمس را بيان مي‌کند. شهيد اول نيز در کتاب مزار مي‌گويد : و منها زيارة الاربعين و يوم هو العشرون من صفر کفعمي نيز در کتابش «بلد الامين » مي نگارد : «يستحب بالعشرين منه زيارة الحسين» علامه محمدتقي مجلسي (مجلسي اول) در «روضة المتقين» در فضل زيارت سيدالشهدا (ع) در روز اربعين به همين حديث امام حسن عسکري(ع) تمسک مي‌کند، محمدباقر مجلسي صاحب بحارالانوار نيز در دو کتاب «بحارالانوار» و «ملاذ الاخيار» نيز چنين آورده است. در بحارالانوار زيارت اربعين را مطرح و به وضوح تمسک به همين روايت امام عسکري(ع) دارد و در ملاذ الاخيار (که شرح بر کتاب تهذيب الاحکام است) نيز چنين آورده است.

پاسخ مختصر(1):
شيخ مفيد در کتاب مزار، عنوان «فضل زيارت الاربعين» دارد که اين فصل را بعد از «فضل زيارت امام حسين (ع) در روز عاشورا» قرار داده است و به حديث معروف امام حسن عسکري (ع) تمسک مي‌کند. «تهذيب الاحکام» هم به همين روايت تمسک مي‌کند. شيخ طوسي مي‌فرمايد: «و يستحب زيارته فيه و هي زياره الاربعين» سيد ابن طاووس نيز در «اقبال الاعمال» فضليت زيارت امام حسين (ع) در روز بيستم ماه صفر را بيان کرده و به همان حديث معروف امام حسن عسکري (ع) تمسک مي‌کند.
پاسخ مختصر(2):
 ادله متعددی بر استحباب زیارت امام حسین(علیه السلام) در اربعین دلالت دارند، از حضور اهل بیت(علیهم السلام) و جابربن عبدالله انصاری در کربلا و دفن سرها در کنار پیکرهایشان در روز اربعین که گویای یک اتفاق خاص در این روز است و برخی نقل های تاریخی از آن حکایت دارند، تا روایاتی که زیارت اربعین از علامات مومن دانسته شده است، و روایتی که امام صادق(علیه السلام) کیفت زیارت اربعین را به صفوان بن مهران آموزش می دهد، تا روایاتی که برای هر قدم پیمودن مسیر برای زیارت سیدالشهدا(علیه السلام) پاداش تعیین نموده اند. و همچنین به لحاط بررسی خود این حرکت هم به راحتی می توان فهمید این حرکت و اجتماع عظیم یکی از مصادیق احیاء شعائر الهی بوده، و خاری در چشم دشمنان است.
پاسخ تفصیلی:
در باره پياده روي در اربعين و زيارت اربعين از چند جهت مي توان بررسي کرد. ابتدا از نظر بسياري از محدثان، مورخان و عالمان شيعه و اهل سنت، مبناي تاريخي پياده روي در اربعين، ورود اهل بيت به کربلا در اولين اربعين حسيني و دفن سرهاي مطهر شهيدان به ويژه سر مقدس امام حسين عليه السلام در کنار پيکرهاي مطهر آنهاست. به عبارت ديگر منشا اهميت روز اربعين در تاريخ شيعه ابتدا ورود اهل بيت حضرت از شام به کربلا و مخصوصا زيارت قبر مطهر امام حسين عليه السلام  توسط امام سجاد عليه السلام است که اين عمل امام معصوم اهميت زيارت اربعين را (در کنار روايات ديگر) دو چندان مي کند. از سوي ديگر مسافرت جابر بن عبدالله انصاري و عطيه که هر دو از بزرگان شيعه بودند دليل ديگري بر اهميت زيارت و پياده روي اربعين است. همچنان که علّامه مجلسى مى‏ نويسد: «مشهور آن است كه سبب تأكيد زيارت آن حضرت در اين روز، آن است كه امام زين العابدين عليه السلام با ساير اهل بيت در اين روز بعد از مراجعت از شام به كربلاى معلّى وارد شدند و سرهاى مطهّر شهداء را به بدن‌هاى ايشان ملحق كردند». (1)
مرحوم سيد بن طاووس در کتاب لهوف، در اين باره چنين گزارش مي دهد: لَمّا رَجَعَ نِساءُ الحُسَينِ عليه السلام وعِيالُهُ مِنَ الشّامِ وبَلَغوا إلَى العِراقِ، قالوا لِلدَّليلِ: مُرَّ بِنا عَلى طريقِ كَربَلاءَ، فَوَصَلوا إلى مَوضِعِ المَصرَعِ، فَوَجَدوا جابِرَ بنَ عَبدِ اللّهِ الأَنصارِيَّ رَحِمَهُ اللّهُ وجَماعَةً مِن بَني هاشِمٍ ورِجالًا مِن آلِ الرَّسولِ صلى الله عليه و آله قَد وَرَدوا لِزِيارَةِ قَبرِ الحُسَينِ عليه السلام، فَوافَوا في وَقتٍ واحِدٍ، وتَلاقَوا بِالبُكاءِ وَالحُزنِ وَاللَّطمِ، و أقامُوا المَآتِمَ المُقرِحَةَ لِلأَكبادِ، وَاجتَمَعَت إلَيهِم نِساءُ ذلِكَ السَّوادِ، و أقاموا عَلى ذلِكَ أيّاما. (2) ترجمه: هنگامى كه زنان و خاندان امام حسين عليه‌السلام از شام باز گشتند و به عراق رسيدند. به راه‏نمايشان گفتند: «ما را از راه كربلا ببر». آنان به قتلگاه [شهدا] رسيدند و جابر بن عبد اللّه انصارى كه خدا رحمتش كند و گروهى از بنى هاشم و مردانى از خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدند كه براى زيارت قبر حسين عليه السلام آمده بودند. پس در يك زمان، در آن جا گرد آمدند و با گريه و اندوه و بر سر و صورت‏زنان، به هم رسيدند و مجلس‏هاى عزايى بر پا داشتند كه جگر را آتش مى‏زد. زنان حاضر در آن جا هم گِرد آمدند و چندين روز، همين گونه ماندند. بنابراين سنت پياده روي و زيارت اربعين از همان سال هاي ابتداي وقوع واقعه عاشورا مرسوم شده است که زيارت جابر و عطيه و سپس کاروان اهل بيت شاهد اين سخن است و در ساليان بعد سنت توسط علما و فقها ادامه پيدا کرده است.
نکته پر اهميت در داستان جابر اين است که ظاهرا ايشان بر اساس عقيده اش در اربعين به زيارت امام حسين عليه السلام آمده است به دليل اين که وي با آداب خاصي به زيارت آمد يعني آدابي که بعدا در روايات شيعه نيز بيان شده است. عطيه نقل مي کند وقتي که به اتفاق جابر از کوفه براى زيارت قبر امام حسين عليه السّلام از كوفه بيرون شديم، وقتى به كربلا رسيديم جابر كنار فرات رفت و غسل كرد سپس لنگى بكمر خود بست و قطعه ديگرى به شانه‏اش افكند و مقدارى سعد (گياه خوشبو) از كيسه درآورد و ببدنش پاشيد و براه افتاد قدمى برنمي داشت، مگر با ذكر خدا و چون نزديك قبر رسيد به من گفت دستم را به قبر برسان، تا دستش بقبر رسيد بيهوش بروى آن افتاد، قدرى آب بصورتش پاشيدم تا حالش بجا آمد، سپس سه بار گفت يا حسين‏ .... بعد از آن جابر رو مي کند به سوي قبر مطهر و زيارت نامه اي چنين قرائت مي کند: السَّلَامُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْأَرْوَاحُ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَاءِ الْحُسَيْنِ وَ أَنَاخَتْ بِرَحْلِهِ أَشْهَدُ أَنَّكُمْ أَقَمْتُمُ الصَّلَاةَ وَ آتَيْتُمُ الزَّكَاةَ وَ أَمَرْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ جَاهَدْتُمُ الْمُلْحِدِينَ وَ عَبَدْتُمُ اللَّهَ حَتَّى أَتَاكُمُ الْيَقِين‏. (3)
اعمالي که جابر انجام داد نشان دهنده اعتقاد وي بود چنانکه در آداب تعليمي امام صادق عليه السلام به شيعيان نيز شبيه اين اعمال سفارش شده است مثلا مرحوم ابن قولويه از امام صادق عليه السلام چنين نقل مي کند: عَنْ أَبِي الصَّامِتِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع وَ هُوَ يَقُولُ‏ مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ ع مَاشِياً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ أَلْفَ حَسَنَهٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَيِّئَهٍ وَ رَفَعَ لَهُ أَلْفَ دَرَجَهٍ فَإِذَا أَتَيْتَ الْفُرَاتَ فَاغْتَسِلْ وَ عَلِّقْ نَعْلَيْکَ وَ امْشِ حَافِياً وَ امْشِ مَشْيَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ فَإِذَا أَتَيْتَ بَابَ الْحَائِرِ فَکَبِّرْ أَرْبَعاً ثُمَّ امْشِ قَلِيلًا ثُمَّ کَبِّرْ أَرْبَعاً ثُمَّ ائْتِ رَأْسَهُ فَقِفْ عَلَيْهِ فَکَبِّرْ أَرْبَعاً [فَکَبِّرْ وَ صَلِّ عِنْدَهُ وَ اسْأَلْ‏] وَ صَلِّ أَرْبَعاً وَ اسْأَلِ اللَّهَ حَاجَتَکَ؛ (4)
ترجمه: شخصي به نام  أبى الصّامت، مي‌گويد از حضرت ابى عبداللَّه عليه السّلام شنيدم که مي‌فرمودند: کسى که پياده به زيارت قبر حضرت امام حسين عليه السّلام برود خداوند متعال به هر قدمى که بر مي‌دارد هزار حسنه برايش ثبت و هزار گناه از وى محو ميفرمايد و هزار درجه مرتبه‏‌اش را بالا مي‌برد سپس فرمودند: وقتى به فرات وارد شدى ابتداء غسل کن و کفش‏هايت را آويزان نما و پاى برهنه راه برو و مانند بنده ذليل راه برو و وقتى به درب حائر رسيدى چهار مرتبه تکبير بگو سپس اندکى حرکت کن باز چهار بار تکبير گفته بعد به طرف بالاى سر حضرت برو و در آنجا بايست و سپس چهار مرتبه تکبير بگو و نزد قبر نماز بخوان و از خداوند متعال حاجت خود را بخواه.
علاوه بر اين موارد، تاکيد بر زيارت اربعين با دو روايات ديگر نيز کامل مي شود:
1- امام حسن عسکري عليه السلام فرمودند: عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاةُ الْإِحْدَى‏ وَ الْخَمْسِينَ‏ وَ زِيَارَةُ الْأَرْبَعِينَ‏ وَ التَّخَتُّمُ فِي الْيَمِينِ وَ تَعْفِيرُ الْجَبِينِ وَ الْجَهْرُ بِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏.
يعني مؤمن پنج نشانه را بايد دار باشد: اقامه پنجاه ركعت نماز (مجموع واجبات و مستحبات)، خواندن زيارت اربعين، انگشتر در دست راست كردن، در سجده پيشاني بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را (در نماز) بلند گفتن. اين روايت در منابع معتبر شيعه مانند «مصباح المتهجد و سلاح المتعبد»، نويسنده: شيخ طوسي، جلد2، صفحه 787؛ «المزار الکبير»، نويسنده: ابن مشهدي محمد بن جعفر، صفحه 352؛ «اقبال الاعمال»، نويسنده: سيد بن طاووس، جلد 2، صفحه 589؛ «تهذيب الاحکام»، نويسنده: شيخ طوسي، جلد 6، صفحه 52 آمده است.
2- روايت ديگر زيارت معروف اربعين است که صفوان‌ بن ‌مهران جمّال از امام صادق عليه السلام نقل مي کند که در منابعي مانند: «تهذيب الاحکام» نويسنده: شيخ طوسي، جلد 6، صفحه 113؛ «مصباح المتهجد و سلاح المتعبد»، نويسنده: شيخ طوسي، جلد 2، صفحه 788؛ «المزار الکبير»، نويسنده: ابن مشهدي محمد بن جعفر، صفحه514؛ «البلد الامين» نويسنده: کفعمي، صفحه 274 و... آمده است.
تاکيد امام حسن عليه السلام به همراه تعليم امام صادق عليه السلام نشانة بزرگداشت روز اربعين زيارت اربعين است
 آيت الله جوادي آملي در شرح روايت امام حسن عسکري مي گويد: اهميت زيارت اربعين، تنها به اين نيست که از نشانه هاي ايمان است؛ بلکه طبق اين روايت، در رديف نمازهاي واجب و مستحب قرار گرفته است. بنابراين همان گونه که نماز، ستون دين و شريعت است، زيارت اربعين و حادثه کربلا نيز ستون ولايت است، امّا مهم آن است که دريابيم نماز و زيارت اربعين انسان را چگونه متدين مي کند به ديگر سخن، بر اساس فرموده رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم عصاره رسالت نبوي، قرآن و عترت است؛ «إني تارک فيکم الثقلين... کتاب الله و... عترتي أهل بيتي»، عصاره کتاب الهي که دين خداست، ستوني دارد که نماز است و عصاره عترت نيز ستونش زيارت اربعين است که اين دو ستون در روايت امام عسکري عليه السلام  در کنار هم ذکر شده است. (5)
علاوه بر رواياتي که ذکر شد، اهميت بر پا داشتن زيارت و پياده روي اربعين  به جهت تعظيم شعائر الهي نيز مي تواند باشد. يعني در اين زمان که زيارت اربعين از استحباب فردي فراتر رفته و  به عنوان شعائر الهي و نماد شيعه در دنيا شناخته مي شود، حفظ و تعظيم آن بر مومنان لازم است همچنان که مقام معظم رهبري نيز فرمودند: «حرکت عاشقانه و مؤمنانه مردم از کشورهاي مختلف جهان در زيارت اربعين، بدون ترديد از جمله شعائر الهي است».
در پايان به اين نکته نيز لازم است اشاره شود که روايات متعددي درباره پياده رفتن به زيارت امام حسين عليه السلام وجود دارد که به صورت کلي مي توانند مصداق کاملي براي نمونه پياده روي اربعين در عصر حاضر باشد؛ به برخي از اين روايات اشاره مي شود:
1- قَالَ صادق عليه السلام‏ يَا حُسَيْنُ مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَهَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ص إِنْ کَانَ مَاشِياً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ حَسَنَهً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَهً حَتَّى إِذَا صَارَ فِي الْحَائِرِ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُصْلِحِينَ الْمُنْتَجَبِينَ [الْمُفْلِحينَ الْمُنْجِحِينَ‏] حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِکَهُ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِينَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَکٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص يُقْرِؤُکَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَکَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَکَ مَا مَضَى؛ (6)
ترجمه: امام صادق عليه السلام فرمودند: اى حسين! کسى که از منزلش بيرون آيد و قصدش زيارت قبر حضرت حسين ابن على عليهما السّلام باشد اگر پياده رود خداوند منّان به هر قدمى که برمي‌‏دارد يک حسنه برايش نوشته و يک گناه از او محو مي‌فرمايد تا زمانى که به حائر برسد و پس از رسيدن به آن مکان شريف حق تبارک و تعالى او را از رستگاران قرار مي‌دهد تا وقتى که مراسم و اعمال زيارت را به پايان رساند که در اين هنگام او را از فائزين محسوب مي‌فرمايد تا زمانى که اراده مراجعت نمايد در اين وقت فرشته‏‌اى نزد او آمده و مي‌گويد: «رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سلام رسانده و به تو مي‌فرمايد: «از ابتداء عمل را شروع کن، تمام گناهان گذشته‌ات آمرزيده شد».
2- قال صادق عليه السلام: إِنَّ الرَّجُلَ لَيَخْرُجُ إِلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ ع فَلَهُ إِذَا خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ بِأَوَّلِ خُطْوَهٍ مَغْفِرَهُ ذُنُوبِهِ- ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُقَدَّسُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ حَتَّى يَأْتِيَهُ فَإِذَا أَتَاهُ نَاجَاهُ اللَّهُ تَعَالَى فَقَالَ عَبْدِي سَلْنِي أُعْطِکَ ادْعُنِي أُجِبْکَ اطْلُبْ مِنِّي أُعْطِکَ سَلْنِي حَاجَهً أقضيها [أَقْضِهَا] لَکَ قَالَ وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع وَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أَنْ يُعْطِيَ مَا بَذَلَ؛ (7)
ترجمه: حضرت صادق عليه السّلام فرمودند: «شخصى که به زيارت قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام مي‌رود، زمانى که از اهلش جدا شد با اولين گامى که برمي‌دارد تمام گناهانش آمرزيده مي‌شود سپس با هر قدمى که برمي‌دارد پيوسته تقديس و تنزيه شده تا به قبر برسد و هنگامى که به آنجا رسيد حق تعالى او را خوانده و با وى مناجات نموده و مي‌فرمايد: «بنده من! از من بخواه تا به تو اعطاء نمايم، من را بخوان اجابتت نمايم، از من طلب کن به تو بدهم، حاجتت را از من بخواه تا برايت روا سازم» راوى مي گويد، امام عليه السّلام فرمودند: «و بر خداوند متعال حق و ثابت است آنچه را که بذل نموده اعطاء فرمايد.»
3- قال صادق عليه السلام: يَا عَلِيُّ زُرِ الْحُسَيْنَ وَ لَا تَدَعْهُ قَالَ قُلْتُ مَا لِمَنْ أَتَاهُ مِنَ الثَّوَابِ قَالَ مَنْ أَتَاهُ مَاشِياً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ حَسَنَهً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَهً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَهً فَإِذَا أَتَاهُ وَکَّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَکَيْنِ يَکْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِيهِ مِنْ خَيْرٍ وَ لَا يَکْتُبَانِ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ مِنْ شَرٍّ وَ لَا غَيْرَ ذَلِکَ فَإِذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا يَا وَلِيَّ اللَّهِ مَغْفُوراً لَکَ أَنْتَ مِنْ حِزْبِ اللَّهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِهِ وَ اللَّهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَيْنِکَ أَبَداً وَ لَا تَرَاکَ وَ لَا تَطْعَمُکَ أَبَداً.»؛ (8)
ترجمه: شخصي به نام على بن ميمون صائغ، از حضرت صادق عليه السلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند: «اى على! قبر حسين عليه السّلام را زيارت کن و ترک مکن.» عرض کردم: «ثواب کسى که آن حضرت را زيارت کند چيست؟» حضرت فرمودند: «کسى که پياده زيارت کند خداوند به هر قدمى که برمي دارد يک حسنه برايش نوشته و يک گناه از او محو مي فرمايد و يک درجه مرتبه‏ اش را بالا مي برد و وقتى به زيارت رفت حق تعالى دو فرشته را موکّل او مي فرمايد که آنچه خير از دهان او خارج مي شود را نوشته و آنچه شر و بد مي باشد را ننويسند و وقتى برگشت با او وداع کرده و به وى مي گويند: «اى ولىّ خدا گناهانت آمرزيده شد و تو از افراد حزب خدا و حزب رسول او و حزب اهل بيت رسولش مي باشى و خداوند هرگز چشمانت را به آتش جهنم بينا نمي کند و آتش نيز تو را ابدا نخواهد ديد و تو را طعمه خود نخواهد نمود.»
از مجموعه اين روايات چنين برداشت مي شود که نفس پياده‌روي براي زيارت امام حسين عليه السلام موضوعيت دارد و سفارش زيادي شده است و براي آن ثواب عظيمي در روايات متعدد نقل شده است (که به برخي از آنها اشاره گرديد) البته مصداق کامل اين روايات نيز مي تواند پياده‌روي اربعين در عصر حاضر باشد به دليل اين که پياده‌روي اربعين در اين زمان از استحباب فردي فراتر رفته است و علاوه بر ثواب فردي، چون نوعي تعظيم شعائر الهي است نيز ثواب فراوان دارد.

پي نوشت ها:
1.    زادالمعاد، (علامه مجلسي)، صفحه 402.
2.    اللهوف على قتلى الطفوف‏، (سيد ابن طاووس)، صفحه 196.
3.    بحار الانوار، (علامه مجلسي)، جلد 65، صفحه 131.
4.    کامل الزيارات، (ابن قولويه)، صفحه 133.
5.    شکوفايي عقل در پرتو نهضت حسيني، صفحه 227-234.
6.    کامل الزيارات، (ابن قولويه)، صفحه 132، باب 49.
7.    همان.

منبع: مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

افزودن دیدگاه

لطفا پاسخ سوال را بنویسید.