آبِ هندوانه!

طنز

در ایـن ایّـــامِ داغِ آفــــــتـابـــی!
دلـــم کرده هــوای « مـوجِ آبـــی »

چه حالی می دهد شــــب در اتاقی
کــه دارد کــولــرِ گـازی بــــخوابی

شــدم خستـــه ز شعــرِ طنز گفتن
نــدارم حس و حالِ ســوژه یــابـی

دلــم خـواهــد نشینم پــای مـنقل
کشم هر دم به سیــخ خود کبابــی!

سپــس با یک ســرود عـــاشــقانه
دهــم انـــــدام خود را پیچ و تابی

بگویم ایـــــــن سخن را در پرانتز:
( کـه مـی باشد سرودش انقلابی )

پـــس از یـک رقـصِ تقریبن مناسب
نشیـنم روی مـــبلی بـــا رکــابـی

وَ نـوشم ظـــرفِ آبِ هــــنــدوانه
کــه می چسبد در این گرما حسابی

تمام حـــرف من رؤیــا ست زیــرا
زنــی دارم چـو « سـهراب سرابی »!

مرا راند ز خــانــه کلّــه ی ظهــر
نباشـد بیش از این دیــگــر عذابی

وَ می گویـــد: « نیایی دسـتِ خــالی
بــــخـر آلـــوچــه با طعم گلابی!»

عرق می ریزم و هِی می دهم فحش
بـــه ایــن ایـّــــام داغ آفــتـابی .

امیرحسین خوش حال

افزودن دیدگاه