چه کسانی هیزم جهنم اند؟ چه کسانی آتش تولید می کنند؟

آتش جهنم

خدای سبحان فرمود: عده ای هیزم جهنم هستند: ﴿و أمّا القاسطون فکانوا لجهنّم حطبا﴾.[1] قاسط یعنی کسی که اهل قَسط است و قَسط، به معنی ظلم و جور است. این کلمه در مقابل کلمه قِسط، به معنای عدل و میانه روی است. در قرآن کریم آمده است: ظالمان هیزم جهنم هستند و خودِ اینها آتش جهنم را تأمین می کنند و مواد خام آتش جهنم هستند.

عده ای هم از درون خود آتش تولید می کنند که قرآن از آنها به «وقود» یاد می کند. آنها رهبران و امامان کفر هستند که خدای سبحان در مورد آنها فرموده است: ﴿وقودها الناسُ و الحجارة﴾.[2]اینها آتش زنه و آتش گیره اند و از خود آتش دارند. درباره روح و جان هم فرمود: عده ای دلهایشان چنین است: ﴿نار اللّهِ المُوقدَةُ ٭ الّتی تطّلع علی الأفئدةِ﴾[3]؛ آتش خدا از دل آنها شعله می کشد.
خداوند هیچ کس را هیزم خلق نکرده است

خدای سبحان هیچ کس را به صورت هیزم یا نظیر سنگ چخماق که از درون آتش داشته باشد نیافریده است. او همه را پاک و شفاف خلق کرده است. عدم مواظبت و مراقبت خوردن هر غذا، نگاه کردن به هر چیز، رفتن به هر جا، گفتن هر حرف یا شنیدن آن کم کم به مشوش شدن درون انسان می انجامد. جان انسان دریای زلالی است که اگر با اعمال و افکار ناشایست آلوده نشود، بسیاری اسرار عالم هستی در آن منعکس و متجلی می شود.

خدای سبحان به ما فرمود: من به شما سرمایه ای داده ام که مانند آب پاک، شفاف و زلال است. اگر تدبّر کنید، مسئله برای شما روشن می شود. تعبیراتی چون ﴿یعقلون﴾، ﴿یتفکرون﴾، ﴿یتذکرونَ﴾ و ﴿یتدبّرونَ﴾ نیز به همین دلیل آمده است؛ امّا اگر آن را آلوده یا مُشوش کردید، یا هم آلوده و هم مشوش کردید، چیزی نمی بینید: ﴿صُمٌّ بُکمٌ عُمْی فَهُمْ لا یرْجِعُونَ﴾.[4]

اگر کسی بتواند این کوثر را حفظ کند؛ نه بد کسی را بخواهد و نه به فکر تباه کردن خود باشد، زلال باقی می ماند و از بسیاری اسرار آگاه می شود. غذای حرام، فکر باطل، چاه کندن برای دیگران، زشت گفتن به دیگران و هتک حیثیت دیگران، هم آتش درون است و هم آلوده کننده کوثر جان.

ما موظفیم هر روز حسابرسی داشته باشیم، زیرا در زوایای درون ما موش ها بسیاراند؛ رشوه، عشوه، غیبت، تهمت، کبر یا دیگر بیماری ها.

البته همه اینها اصلاح شدنی است، به خصوص در دوران جوانی؛ برای مثال، اگر یکی از دوستان ما در المپیاد موفق شد و گفتیم خدایا تو را شکر؛ خدایا! بر توفیقات او بیفزای و به ما هم توفیق بده که بهتر از او یا مثل او باشیم و سجده شکر به جای بیاوریم، باید بدانیم که در انبار وجود ما موش راه نیافته است؛ امّا اگر بدگویی کردیم یا تهمت زدیم، باید بدانیم که موش به انبار درون ما راه یافته است. این موش اعمال را از درون می پوساند و از بین می برد.[5]

پی نوشت ها

 

[1] سوره جنّ، آیه 15.

[2] سوره بقره، آیه 24.

[3] سوره همزه، آیات 7 ـ 6.

[4] سوره بقره، آیه 18.

[5] از فرمایشات آیت الله جوادی آملی.

منبع: حوزه

برچسب‌ها

افزودن دیدگاه جدید

.