با توجه به اعتقاد ما شیعیان به رجعت امامان معصوم و از جمله قاتلین آنها بعد از ظهور حضرت مهدی عجل الله فرجه، آیا پاسخی برای این سؤال هست که مگر خدای نکرده امامان معصوم، نیازی به انتقام از قاتلان خود دارند؟

امام زمان عجل الله تعالی

انتقام در قرآن و روایات به معنای مجازات در مقابل اعمال بد است. انتقام در عرف مردم، یک مسئله کاملا شخصی و جهت فروکش کردن خشم فردی و خنک شدن دل است. به همین دلیل هر جا که از مجرم به خاطر اغراض شخصی انتقام گرفته شود؛ مذموم است و هر جا که منافع عمومی لحاظ شود، ممدوح و امری پسندیده است.

پس به تعبیری می شود گفت که دو نوع انتقام داریم: 1- انتقام فردی(بشری). 2- انتقام الاهی. وقتی خداوند انتقام می گیرد؛ می خواهد ظلم و تجاوز از جامعه ریشه کن شود و عدالت و امنیت در جامعه حاکم گردد. انتقام جزو برنامه های عدالت خواهی خداوند است. زیرا باید بین گناهکار و غیر گناهکار تفاوت باشد. اگر گناهکار، مکافات عملش را و مؤمن پاداش عملش را نبیند، عدالت خداوند زیر سؤال می رود. در آیات زیادی خداوند خودش را منتقم معرفی می کند: در سوره های اعراف، حجر، روم و زخرف.

الف. «فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ فِی الْیمِّ بِأَنَّهُمْ کذَّبُوا بِآیاتِنا وَ کانُوا عَنْها غافِلینَ؛ از آن ها انتقام گرفتیم و در دریا غرقشان کردیم. چون که آیه های ما را تکذیب کردند و به آن ها بی اعتنا بودند» (اعراف، 136)

اگر انتقام امری مذموم بود؛ هرگز خداوند به خودش نسبت نمی داد. زیرا او از هر عیب و نقصی مبرّا هستند.

ب. «قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام لَمَّا کانَ مِنْ أَمْرِ الْحُسَینِ علیه السلام مَا کانَ ضَجَّتِ الْمَلَائِکةُ إِلَی اللَّهِ بِالْبُکاءِ وَ قَالَتْ یفْعَلُ هَذَا بِالْحُسَینِ صَفِیک وَ ابْنِ نَبِیک قَالَ فَأَقَامَ اللَّهُ لَهُمْ ظِلَّ الْقَائِمِ علیه السلام وَ قَالَ بِهَذَا أَنْتَقِمُ لِهَذَا؛ امام صادق علیه السلام فرمود: وقتی که امام حسین علیه السلام به شهادت رسید؛ ملائکه با گریه های بلند به درگاه خداوند، ضجه کرده و گفتند: این حسین، برگزیده شما و پسر پیغمبر شما است. خداوند سایه حضرت مهدی عجل الله فرجه را به ملائکه نشان داد و فرمود: با این بزگوار انتقام حسین را می گیرم»(الکافی، ج 1، ص 465)

اگر امام زمان عجل الله فرجه منتقم معرفی شده اند، انتقام از نوع انتقام الاهی است. از قاتلین حسین علیه السلام انتقام می گیرد نه برای فروکش کردن خشم شخصی خود، بلکه به عنوان نماینده خداوند از قاتلین آن حضرت انتقام می گیرد. قاتلین امام حسین یک بار توسط مختار انتقام شده اند. دوباره هم که زنده شوند؛ عذابشان فقط شکنجه و مرگ است. البته این عذاب برای کسی که آن همه قتل و جنایت انجام داده است، کافی نیست.

دنیا ظرف عذاب برای منافقین و کفار نیست. فردی که صدها نفر را کشته، دنیا ظرف واقعی برای عذاب و قصاص او نیست. زیرا قاتل، یک جان بیشتر ندارد.  یعنی در دنیا نمی شود عذاب واقعی این گونه افراد را داد. اگر در روایات آمده است که آن ها را از قبر بیرون می آورد و آتش می زند؛ شاید برای بیدار شدن پیروان آن ها باشد. 1400 سال از اسلام می گذرد، ولی هنوز عده ای از مسلمانان با اهل بیت پیامبر بیگانه اند و حقانیت آنان را نپذیرفته اند. وقتی پیشوایان آن ها از قبر درآمده و به حقانیت علی و آل علی علیهم السلام اعتراف کنند؛ مریدانشان زودتر به راه راست هدایت می شوند. جلوی بسیاری از جنگ ها گرفته می شود.

انتقام از قاتلین ائمه یک حق عمومی است نه یک حق فردی و طائفه ای، که مربوط به بنی هاشم باشد. زیرا امامت، حق عموم مردم است. اگر مورد تعرض و قتل قرار گرفت، مدعی العموم دارد. جامعه از وجود خلیفه خدا خالی شده است. حق مردم ضایع شده و باید احقاق حق گردد.

اما فلسفه رجعت ائمه اطهار علیهم السلام تشکیل حکومتی همچون حکومت پیامبر صلی الله علیه و آله است. در سایه حکومت آن حضرت تمام قوانین الاهی اجرا و در رأس حکومت، شخص رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند. چه نعمتی بالاتر از حکومت اسلامی که حاکم آن پیامبر و یا امام معصوم باشد؟ در سایه حکومت معصومان، ظلم، تجاوز به حقوق دیگران، جهل، شرک و بی عدالتی وجود ندارد. هر جا ظلمی دیده شود؛ از ریشه قطع می گردد.

منبع: حوزه

افزودن دیدگاه جدید

.