باسلام در احادیث داریم که عبادت برای دخول به بهشت سوداگری و معامله هست و این درست نیست. لطفا شرحی دراین باره بدهید. چون بیشتر ما بخاطر بهشت و نرفتن به جهنم نمازمی خوانیم و روزه می گیریم. ممنون

عبودیت

وَ قَالَ علیه السلام إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْک عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْک عِبَادَةُ الْعَبِیدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُکراً فَتِلْک عِبَادَةُ الْأَحْرَار؛  امام علی علیه السلام می فرماید: گروهی خدا را برای چشم داشت، می پرستند و این پرستش بازرگانان است. گروهی او را از روی ترس عبادت می کنند و این عبادت بردگان است، و گروهی او را سپاسمندانه می پرستند و این پرستش آزادگان است»(نهج البلاغة، ص 510، حکمت 237)

امام علی علیه السلام عبادت را به سه سنخ تقسیم می کند: عبادت ناشی از ترس، عبادت ناشی از کسب، و عبادت ناشی از میل به سپاس.

نزدیک به این مضمون از دیگر امامان؛ چون امام حسین علیه السلام، امام باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام نیز روایت شده است.

براساس سخنان امام علی علیه السلام، عبادتی که از روی ترس(بردگان) و کسب(بازرگان) باشد نگاه ابزارگرایانه به دین است. این دو گروه، عبادت را، ابزاری برای رسیدن به اهداف دیگر خود می گیرند. روی آوردن بردگان به عبادت برای دوری از دوزخ است و روی آوردن بازرگانان به دین برای نزدیکی به بهشت. این دو نوع این عبادت، نوعی دین داری فایده نگری است؛ زیرا با اهدافی فایده نگرانه و ابزاری (اگر چه آن جهانی) به دین و عبادت روی می کنند. اما آزادگان نه از روی ترس و نه از روی میل به کسب چیزی، به سمت خداوند می روند. هدف آن ها تقدس و سپاس از خداست. برای این گروه عبادت یک فعالیت خود مختار است؛ نه ابزاری برای اهدافی دیگر.

به عبارت ساده تر؛ عموما عبادت ها از سوی مردم با یکی از این سه انگیزه انجام می شود:

1. گروهی از مردم عبادتشان برای این است که نافرمانی دستورات خدا نکنند؛ تا به جنهم نروند؛ یعنی اگر از تکالیف سر پیچی کنند؛ واجبات را انجام ندهند و محرمات را انجام دهند؛ به جهنم می روند. پس برای این که به جهنم نروند؛ خدا را عبادت می کنند.

2. گروهی دیگر بالاتر از این هستند؛ خدا را برای رفتن به بهشت و استفاده از نعمت های بهشتی عبادت می کنند.

3. گروهی که خدا را فقط برای خودش که شایسته عبادت است؛ عبادت می کنند؛ یعنی نه از روی ترس از جهنم، و نه به خاطر طمع بهشت، بلکه خدا را آن گونه شناخته اند که شایسته عبادت است. و عبادت پیامبران، امامان و اولیای الاهی این گونه است.

بدون تشبیه، فردی به پدرش احترام می گذارد به امید رسیدن ارثیه بیشتر به او، دیگری به پدر احترام می گذارد از ترس محرون نشدن از ارث و سومی به پدر احترام می گذارد به اعتبار این که پدر شایسته احترام است و حق زیادی بر گردن فرزند دارد. سومین نوع برخورد با پدر، بهترین و کاملترین برخوردهاست.

هستی و تمام امکانات انسان از خداست. آیا چنین خالقی، لایق عبادت و سپاس گذاری نیست؟! اگر خدا را بخاطر ترس از جهنم و یا رفتن به بهشت بپرستیم؛ در اصل، منافع خودمان را لحاظ کرده ایم. گرچه این نوع عبادت هم مورد عنایت و مقبول شرع است؛ ولی بهترین نوع عبادت این است که عبادت به انگیزه های شخصی نباشد. چون خداوند لایق عبادت است، پرستش شود.

منبع: حوزه

افزودن دیدگاه جدید

.