می خواهم تفسیر آیه یازده سوره مدثر را بدانم.

سوره مدثر

خداوند در آیه 11 سوره مدثر می فرماید: «ذَرْنی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحیدًا؛ ای رسول به من واگذار آن کسی که او را تنها آفریدم»

شأن نزول:

قریش در دار النّدوه(مرکزی در نزدیکی مسجد الحرام که برای شور در مسائل مهم در آن جمع می شدند) اجتماع کردند، ولید(مرد معروف و سرشناس مکه که مشرکان به عقل و درایت او معتقد بودند و در مسائل مهم با او به مشورت می پرداختند) رو به آنها کرده گفت: شما مردمی هستید دارای نسب والا، و عقل و خرد، و عرب از هر سو به سراغ شما می آیند و پاسخ های مختلفی از شما می شنوند؛ حرف خود را یکی کنید.

سپس رو به آن ها کرده گفت: شما در باره این مرد(اشاره به پیغمبر اکرم) چه می گوئید؟

گفتند: می گوئیم «شاعر» است! ولید چهره در هم کشید و گفت: ما شعر بسیار شنیده ایم؛ اما سخن او شباهتی به شعر ندارد! گفتند: می گوئیم «کاهن» است.

گفت: هنگامی که نزد او می روید سخنانی را که کاهنان(به شکل اخبار غیبی) می گویند در او نمی یابید. گفتند: می گوئیم «دیوانه» است.

گفت: وقتی به سراغ او می روید؛ هیچ اثری از جنون در او نخواهید یافت.

گفتند: می گوئیم «ساحر» است. گفت: ساحر به چه معنا؟

گفتند: کسی که میان دشمنان و میان دوستان، ایجاد دشمنی می کند.

ولید فکر کرد و نگاهی نمود و چهره در هم کشید و گفت: بلی او «ساحر» است و چنین می کند! سپس از دار الندوه، خارج شدند. در حالی که هر کدام از این ها که پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله را ملاقات می کرد؛ می گفت: ای ساحر! ای ساحر! این مطلب بر پیامبر گران آمد. خداوند آیات آغاز این سوره را تا آیه 25 نازل فرمود و پیامبرش را دلداری داد.

تفسیر:

ولید، آن ثروتمند مغرور حق نشناس! در تعقیب آیات گذشته که کافران را به طور جمعی، مورد انذار قرار می داد؛ در این جا بالخصوص روی بعضی از افراد آن ها که مؤثرتر بودند؛ انگشت گذارده و با تعبیراتی گویا و رسا و کوبنده او را زیر رگبار شدیدترین انذارها می گیرد.

نخست می گوید: «مرا با کسی که او را به تنهائی آفریده ام واگذار» (ذرنی و من خلقت وحیدا). که خودم او را کیفر شدید دهم.

این آیه و آیات بعد چنان که در شأن نزول گفتیم در مورد ولید بن مغیره مخزومی یکی از سران معروف قریش نازل شده است.( برگزیده تفسیر نمونه، ج‏5، ص 326)

منبع: حوزه

افزودن دیدگاه جدید