فضیلتی که در مورد عقیق و سایر نگین ها آمده، آیا در مورد به دست کردن آنهاست یا همراه داشتن آنها؟

انگشتر عقیق

انگشتر به دست نمودن از سنت های پسندیده ای است که در دین اسلام وجود دارد. در این زمینه به چند روایت اشاره می کنیم:

«رسول اعظم صلی الله علیه وآله انگشتر به دست راست می کرد و انگشتر با نگین عقیق، عقیق سرخ، یاقوت، فیروزه، بلور، جزع یمانی و زمرد را مستحب می شمرد.»[1]

انگشتر عقیق به دست کردن، باعث زیاد شدن ثواب و فضیلت نماز می شود. از امام صادق علیه السلام نقل شده است «هیچ دستی که برای دعا به سوی خدا بالا می رود، محبوب‏ تر از دستی که در آن انگشتر عقیق باشد؛ نیست.»[2]

حسین بن خالد از امام رضا علیه السّلام نقل کرده است که امام صادق علیه السّلام فرمود: «کسی که انگشتری به دست خود کند که نگین آن عقیق باشد؛ به برکت آن، تنگدست‏

نخواهد شد و حاجت هایش برآورده نمی شود؛ مگر به بهترین صورت.»[3]

از امام صادق علیه السّلام و آن حضرت از پدرش از جدّ بزرگوارش علیهما السّلام نقل کرده است که فرمود: «کسی که بر خاتم عقیق انگشتری خود، این نقش را حک کند: محمّد نبیّ اللَّه و علیّ ولیّ اللَّه، خداوند او را از مرگ بد در امان می دارد و نمی میرد مگر بر فطرت.»[4]

از امام صادق علیه السّلام، و آن حضرت از پدران بزرگوارش علیهم السّلام از امیر مؤمنان علی علیه السّلام نقل کرده است که فرمود: «انگشتری عقیق به دست کنید که خدا شما را برکت دهد و از بلا در امان باشید.»[5]               

انگشتر عقیق در صورتی که حلقه آن طلا نباشد؛ برای مردان جایز است و استفاده از طلا برای مردان حرام است.[6]

اما درباره گردنبند: اگر گردنبند منقش به نام خداوند سبحان باشد؛ احکام مراجع در باره آن این است:

آیات عظام امام، بهجت، خامنه‏ای، صافی و نوری: استفاده از آن مانع ندارد؛ ولی بدون طهارت، آن را مس نکنند.[7]

 آیات عظام تبریزی، سیستانی، مکارم و وحید: استفاده از آن مانع ندارد؛ ولی بنابر احتیاط واجب، مس اسم «اللّه» بدون وضو جایز نیست.[8]

 آیت‏الله فاضل: استفاده از آن مانع ندارد؛ ولی بهتر است بدون طهارت، آن را مس نکنند.[9]

البته استفاده از گردن‏بند یاد شده، غیر از تماس بدن با آن است. آن چه ممنوع است، تنها تماس است نه استفاده از آن. بنابر این اگر کسی آن را روی لباس خود بیندازد و یا روکش برای آن بگذارد و بدون طهارت هم باشد؛ اشکال ندارد.

نتیجه

استحبابی که برای عقیق مطرح شد؛ ظاهراً مربوط به موقعی است که آن عقیق، نگین انگشتر شده و در دست قرار بگیرد. اما بر گردن آویزان کردن شامل آن استحباب نمی شود.  

 

پی نوشت:

[1] نسیم وحی، مهر و آبان 1385، شماره 2 و 3.

[2]. وسائل‏الشیعه، ج7، ص144، باب66.

[3] پاداش نیکی‏ها و کیفر گناهان، ص440.

[4] همان، ص441.

[5] همان، ص440.

[6] تو ضیح المسائل مراجع ج1، ص263.

[7] آیت‏الله خامنه‏ای، اجوبة الاستفتاءات، س152 و 153، توضیح‏المسائل مراجع، م 319؛ آیت‏الله نوری، توضیح‏المسائل، م 320.

[8] توضیح‏المسائل مراجع، م 319 و آیت‏الله وحید، توضیح‏المسائل، م 325.

[9] توضیح‏المسائل مراجع، م 319.

lkfu: p,ci

افزودن دیدگاه جدید

.