با توجه به اینکه آقا اباعبدالله قیام کرده و پیروز شدند پس چرا ما هر سال محرم برایشان گریه می کنیم؟

عزاداری

گریه عوامل مختلفی دارد:

1- گاهی گریه نشانگر عجز و زبونی است مثل گریه ی شخص ناتوان، در برابر ظالم . (در این نوع از گریه ، گریه کننده با گریه اش تقاضای دلسوزی از طرف ظالم را دارد.)

این چنین گریه‏ای مورد تأیید اسلام نیست، و ما معتقدیم که:  اشک کباب موجب طغیان آتش است.

2- و گاهی هم گریه بخاطر ترس از آینده تاریک و ابهام در آن است‏، چه اینکه گفته‏اند:

 گریه شمع از برای ماتم پروانه نیست         صبح نزدیک است و در فکر شب تار خود است

این هم از نظر اسلام وجهی ندارد.

و اما گریه بر امام حسین(ع) نه این است و نه آن؛ بلکه گریه‏ای است که نمایانگر پیوند عاطفی با اهداف ابا عبدالله(ع) می‏باشد.

توضیح اینکه: انسانی که قلبش از سنگ نیست و عاطفه دارد؛ نمی‏تواند قطرات اشک را بر گونه بچه یتیمی ببیند که در هوای سرد برفی زمستان بخاطر نداشتن سرپناهی، گریه می‏کند.اگر در این مورد دلمان بسوزد؛ حکایت از انسانیت ما دارد،حکایت از این دارد که از انسانیت بیگانه نیستیم و پیوندی با انسانیت داریم.حال اگر کسی بر مظلومیت و ظلمی که بر ابا عبدالله رفته،گریه کند این حکایت می کند از اینکه من خود را از حسین (ع) و هدفش جدا نمی‏دانم و ظلم بر او و خاندانش را ظلم بر خود تلقی می‏کنم و محزون می‏شوم‏.انسانی که هیچگونه ارتباطی بین خود و شخص دیگر قائل نیست برای او دلسوزی هم ندارد.

بهر حال این گریه نوعی اعلام وفاداری به امام و اهدافش می‏باشد،آنهم پیوند عاطفی که یاد امام حسین(ع) را همیشه زنده نگه می‏دارد و خود می‏تواند انسان را متحرک کند و به هدف امام حسین(ع) نزدیک کند.علاوه گریه بر امام گریه بر شخص نیست بلکه گریه بر ظلمی است که بر مذهب و اسلام رفته است که توضیح این مجال دیگری را می‏طلبد.

اما درباره گریه برای امام حسین (ع) باید گفت روایات در این زمینه بسیار است که ما به جهت نمونه به روایتی از کتاب  نفس المهموم، شیخ عباس قمی [1]بسنده می‏کنیم:

شیخ صدوق به اسنادش از ابن عباس آورده که علی(ع) با رسول خدا (ص) گفت: یا رسول اللّه آیا عقیل را دوست داری؟ فرمود: آری، سوگند به خدا او را به دو جهت دوست دارم ، یکی اینکه خود دوستش دارم و دیگر برای آنکه ابوطالب او را دوست داشت و فرزند او در راه دوستی فرزند تو کشته می شود پس دیده مؤمنین بر وی اشک ریزند و فرشتگان مقرب الهی بر وی درود فرستند .

آنگاه رسول خدا بگریست؛ چنانکه اشکهای او بر سینه‏اش روان گشت و فرمود: شکایت به خدا می‏کنم از آنچه خاندان من پس از من ملاقات می‏کنند.برای مطالعه بیشتر به لینک زیر مراجعه نمایید:

موثق بودن احادیثی که بر فضیلت گریه بر امام حسین(ع) وارد شده است

 

[1] فصل دوم، حدیث سوم، ص 16

 

افزودن دیدگاه جدید

.