فردی که متدین است باید به بعضی از امور اعتقاد داشته باشد، آیا این یک نوع تکلیف اجباری و «ما لایطاق» نیست؟

باور و اعتقاد

در متون دینی دستوراتی مبنی بر الزام ایمان آوردن به حق، وارد شده است که این تکالیف تکالیفی شرعی نیستند بلکه ارشاد به حکم عقل هستند و ما را به سوی آن راهنمایی می کنند، در نتیجه تکلیفی به نام تکلیف «ما لا یطاق» معنی نمی دهد. اما اعتقاد به یک امر برابر است با آگاهی یافتن بر آن و پذیرفتن قلبی آن مطلب و این امر محالی نیست. وقتی گفته می شود به امری اعتقاد داشته باش، یعنی بر آن آگاه شو و این آگاهی که توجه به وجود آن شیء است باید آن قدر عمیق شود که نسبت به آن کاملاً مطمئن شوی و این همان اعتقاد و ایمان است. اما اگر کسی این مطلب را دنبال کرد و با دقت و تلاش لازم به این نتیجه نرسید این انسان عقلاً مقصر شناخته نمی شود و در پیشگاه خداوند معذور است.

موضع دین، موضع یقین است، دین به آنچه سفارش می کند یقین و قطع دارد و دیگران را هم به آن سفارش می کند؛ درست مانند کسی که می داند و یقین دارد که در این مکان گنجی نهفته است و آنگاه ما را مأمور می کند تا آن را پیدا کنیم و هرگاه ما با تلاش خود بدان دست یافتیم که دیگر امر تمام است و اگر تلاش لازم را کردیم و بدست نیاوردیم معذور هستیم؛ مگر آنکه در این تکاپو کوتاهی کرده و سستی ورزیده باشیم.

منبع: حوزه نت

افزودن دیدگاه جدید

.