چرا اهل تسنن عدل را به عنوان یک اصل قبول ندارند؟

عدل در اصول دین معنایی است که به توحید برمی گردد و یکی از صفات خداوند است، این نزاعی اصولی است بین عدلیه و اشاعره که آیا حسن و قبح امور عقلی مثل ظلم و عدل را عقل خود درک می کند یا باید شریعتی بیاید و بگوید این امر قبیح و دیگری حسن است و قبل از بیان شریعت، عقل قدرت درک آن را ندارد، آنان که قائل به حسن و قبح عقلی شده و عقل را درک کننده آن می دانستند به عدلیه معروف گشته، ولی آنان که می گفتند قبل از فرمان خدا، خوب و بدی وجود ندارد و تنها با حکم خدا است که ما خوب و بد را می فهمیم به اشاعره معروف هستند. البته هر دو طایفه، عدل خداوندی را قبول دارند ولی در تبیین آن نزاع دارند. عدلیه می گویند خداوند عادل است و عدل یکی از صفات خداوند است که با عقل قابل فهم است پس ظلم نمی کند، اشاعره می گویند هر چه خداوند انجام می دهد همان عدل است. مثلاً عدلیه می گویند که خداوند حتماً یک انسان پاک و متقی را به بهشت می برد، چون این اقتضای عدل اوست و اگر به جهنم ببرد ظلم خواهد بود و ظلم به حکم عقل، قبیح است و از خداوند صادر نمی شود؛ ولی اشاعره می گویند خداوند یک انسان متقی و پاک را به بهشت می برد و اگر به جهنم هم برد این عین عدل است.

منبع: حوزه نت

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.