حقیقت زندگی چیست؟

حیات ادمی

 قرآن کریم برای انسان­ها دو نوع حیات قائل است، یکی همان حیات زیستی و طبیعی است و دیگری حیات معنوی و انسانی، در سوره مبارکه انفال می فرماید:

* یَأَیهَُّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُمْ لِمَا یحُْیِیکُمْ  وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ یحَُولُ بَینْ‏َ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَیْهِ تحُْشَرُونَ [1] ای کسانی که ایمان آورده‏اید! دعوت خدا و پیامبر را اجابت کنید هنگامی که شما را به سوی چیزی می‏خواند که شما را حیات می‏بخشد! و بدانید خداوند میان انسان و قلب او حایل می‏شود، و همه شما (در قیامت) نزد او گردآوری می‏شوید!

و در سوره انعام می فرماید: * أَ وَ مَن کاَنَ مَیْتًا فَأَحْیَیْنَاهُ وَ جَعَلْنَا لَهُ نُورًا یَمْشیِ بِهِ فیِ النَّاسِ کَمَن مَّثَلُهُ فیِ الظُّلُمَاتِ لَیْسَ بخَِارِجٍ مِّنهَْا  کَذَالِکَ زُیِّنَ لِلْکَفِرِینَ مَا کاَنُواْ یَعْمَلُونَ [2] آیا کسی که مرده بود، سپس او را زنده کردیم، و نوری برایش قرار دادیم که با آن در میان مردم راه برود، همانند کسی است که در ظلمت­ها باشد و از آن خارج نگردد؟! این گونه برای کافران، اعمال (زشتی) که انجام می‏دادند، تزیین شده (و زیبا جلوه کرده) است.

و در سوره مبارکه نحل می فرماید: * مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَکَرٍ أَوْ أُنثیَ‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیَوةً طَیِّبَةً  وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ [3] هر کس کار شایسته‏ای انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالی که مؤمن است، او را به حیاتی پاک زنده می‏داریم و پاداش آنها را به بهترین اعمالی که انجام می‏دادند، خواهیم داد.

مستفاد از این آیات و نظایر آن از آیات قرآن کریم این است که خداوند به انسان­های مؤمن و صالح علم و ادراک و قدرت خاصی می بخشد که به وسیله آن علم و قدرت، آماده می شود که اشیاء را آن گونه که هستند ببینند و آن را به دو دسته باطل و رفتنی و حق و ماندنی تقسیم کرده و قلباً از دنیای باطل و فانی روگردان شده و به حق روی آورده و در این مسیر شیطان او را نمی لغزاند، نه وسوسه شیطان در او کارگر است و نه خواهش­های نفسانی بر او غالب می شود و نه دنیا با درخشندگی و سرسبزی خود می تواند او را بفریبد، چون نابودی و ناچیزی او را برأی العین مشاهده کرده است و قلب و حقیقت او به خداوند و پروردگار خودش روی می آورد و جز او را نمی خواهد و جز قرب او را دوست ندارد و جز از سخط و غضب او هراس ندارد؛ دراین حالت برای خود یک حیات و زندگانی پاک و جاودانه می بیند که پروردگار غفور و بخشنده و مهربان مدبر امور اوست و در تمام مسیر حیات خود جز خوبی از او نمی بیند.

[1] - سوره مبارکه انفال آیه 24.

[2] - سوره انعام آیه 122.

[3] - سوره مبارکه نحل آیه 97.

منبع: حوزه نت

افزودن دیدگاه جدید

.