شکستن مکرر توبه

0

من شاید حدود 25 بار توبه ام را شکسته ام. ولی حالا واقعاً خیلی پشیمانم. آیا این بار اگر با اراده ای قوی و عاجزانه یکبار دیگر توبه کنم و تمام نیرویم را برای گناه نکردن بکار گیرم آیا این توبه مورد قبول واقع می شود؟ البته من نمازم را تقریباً همیشه می خوانم و کلاً رعایت تمام موارد را می کنم ولی مشکل من این است که در کنترل نگاهم کمی ضعیف هستم و منظور از شکستن توبه ام هم همین هست.

پاسخ

چنان چه از گناهی که مرتکب شده اید حقیقتاً توبه کنید و استغفار نمایید ان شاء الله مورد عفو خداوند متعال قرار می گیرید.

البته توبه باید پا بر جا و دائم بوده باشد؛ از یک سو، هر زمان خطایی از انسان بر اثر وسوسه‏های «نفس امّاره‏» سر بزند، باید بلافاصله به سراغ توبه رود، و در مرحله «نفس‏لوّامه‏» در آید تا زمانی که به مرحله «نفس مطمئنه‏» رسد و ریشه‏های وسوسه‏ها از بیخ کنده شود.

و از سوی دیگر، از هر گناهی توبه می‏کند باید کمال مراقبت را به خرج دهد که آن توبه را نشکند و بر تعهد خود در پیشگاه خداوند، نسبت به ترک آینده باقی بماند. و به تعبیر دیگر، اگر بعد از توبه از گناه هنوز انگیزه‏های آن در اعماق دل و جان او باقی مانده باید با آن به مبارزه برخیزد و جهاد با نفس را، جزء برنامه های خویش قرار دهد و به این ترتیب، هم در صف تائبان باشد و هم در صف مجاهدان.

بعضی از علمای اخلاق بحث‏ بی‏نتیجه یا کم نتیجه‏ای را در این جا دنبال کرده‏اند که آیا مقام توبه‏کار جهاد کننده در برابر ریشه‏های گناه افضل است‏ یا توبه کاری که ریشه‏های گناه را از سرزمین قلب خویش بر انداخته است.

این مهم نیست که ‏کدام یک از آن دو افضلند، مهم آن است که توبه کننده چه دستوراتی را باید به کار بندد که به گناه گذشته بازگشت نکند؛ برای این امر رعایت اموری لازم است.

1- جدا شدن از محیط گناه و عدم شرکت در مجالس معصیت، چرا که توبه کار در آغاز امر آسیب پذیر است و مانند بیماری است که تازه از بستر برخاسته، و اگر با پای خود به مناطق آلوده به میکرب های بیماری زا رود، احتمال آلودگی مجدد او به بیماری فراوان است؛ و یا هم چون معتادی است که ترک اعتیاد به مواد مخدر نموده ولی هر گاه به مناطق آلوده برگردد، به سرعت آلوده می‏شود.

2- باید در دوستان و معاشران خود تجدید نظر کند؛ هر گاه در گذشته کسانی بوده‏اند که او را تشویق به گناه می‏کردند، از آنها شدیداً فاصله گیرد.

3- هر زمان وسوسه‏ها و انگیزه‏های آن گناه در او پیدا می‏شود، به ذکر خدا روی آورد، چرا که ذکر خدا مایه آرامش دل ها است؛ « الا بذکر الله تطمئن القلوب » [i]

4- همواره در باره آثار زیانبار گناهی که آن را ترک گفته بیندیشد و آن آثار را نصب العین خود قرار دهد، مبادا بر اثر غفلت از آن و فراموش کردن اثرات مرگبار آن گناه، بار دیگر انگیزه‏های گناه مجدد در او رشد کند، و وسوسه‏ها از هر سو به قلب او هجوم آورد .

  5- در داستان های پیشینیان و کسانی که بر اثر گناهان مختلف گرفتار مصائب دردناکی شدند، بیندیشد، و سرگذشت آنها را از نظر بگذراند، حتی در حالات انبیاء و پیامبران معصومی که گاه گرفتار لغزش ترک اولی شدند، مطالعه کند؛ مثلاً، ببیند که چه امری سبب شد آدم با آن مقام والایش از بهشت رانده شود، یا حضرت یونس مورد خشم قرار گیرد، و به زندان شکم ماهی فرستاده شود یا بر اثر چه عواملی یعقوب(ع)، پیامبر بزرگ خدا، به درد جان فرسای فراق فرزند سال ها گرفتار آید .

مطالعه ‏این امور بی ‏شک وسوسه‏های گناه ‏را کم ‏می‏کند، و به توبه دوام و ثبات می ‏بخشد.

6- به عقوبت ها و مجازات هایی که بر یکایک از گناهان وعده داده شده بیندیشد، و این احتمال را از نظر دور ندارد که تکرار گناه بعد از توبه ممکن است مجازات شدیدتری داشته باشد.

و نیز به الطاف و عنایات الهیه که در انتظار توبه‏ کاران است و شامل حال او شده است توجه کند و دائماً به خود تلقین نماید، بکوش، و این عنایات و الطاف را حفظ کن، و این مقام والایی که خداوند نصیب تو کرده است‏ به آسانی از دست مده !

 7- باید وقت شبانه روزی خود را با برنامه‏های صحیح پر کند، برنامه تلاش برای زندگی آبرومند، برنامه عبادت و بندگی خدا و برنامه سرگرمی‏های سالم؛ زیرا بی‏کاری و خالی ماندن اوقات از برنامه، بلای عظیمی است که زمینه را برای وسوسه‏های بازگشت به گناه فراهم می‏سازد .

از دانشمندی پرسیدند که تفسیر حدیث « التائب حبیب الله » [ii] (توبه کننده دوست خداست) چیست؟ گفت: منظور کسی است که مصداق این آیه ‏شریفه باشد: « التّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السّائِحُونَ الرّاکِعُونَ السّاجِدُونَ اْلآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النّاهُونَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ » [iii] توبه کنندگان، عبادت کاران، سپاسگویان، سیاحت کنندگان، رکوع کنندگان، سجده ‏آوران، آمران به معروف، نهی کنندگان از منکر، و حافظان حدود (و مرزهای) الهی، (مؤمنان حقیقی‏اند)؛ و بشارت ده به (این چنین) مؤمنان. [iv]

برای آگاهی بیشتر می توانید به دو مقاله زیر مراجعه نمایید:

1 -گناهکاری و اصرار بر معاصی و عدم پشیمانی از آن

2 – توبه

[i] – سوره رعد، آیه‏28

[ii] – محجة البیضاء، جلد7، صحفه‏187

[iii] – سوره توبة، آیه 112

[iv] اخلاق در قرآن، ج 1نویسنده: آیت الله مکارم شیرازی.

منبع: حوزه نت

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.