چگونه می توان گناه سرقت را جبران کرد؟

چگونه می توان گناه سرقت را جبران کرد؟

پرسش
من مقداری پول از شخصی بصورت پنهانی و به گونه ای که خودش متوجه نمی شد گرفتم یعنی این پول را به صورت کم کم از جایی که ایشان پول هایشان را قرار می دادند برداشتم ولی حالا پشیمانم و می خواهم اموال او را برگردانم و توبه کنم در ضمن من نمی دانم که چقدر پول از این شخص گرفته ام ولی حدودش را حدس می زنم و از شما می خواهم مرا راهنمایی کنید آیا من می توانم این مبلغ را از همان جایی که برداشته ام دوباره همان جا بگذارم؟ و فقط همین راه برایم مقدور است زیرا اگر به او بگویم آبرویم می رود و نمی توانم این کار را انجام دهم پس لطفا مرا راهنمایی کنید.


پاسخ اجمالی

ضمن تبریک به شما به خاطر این که لطف خداوند متعال شامل حال شما شده است که به اشتباه خود پی برده اید و در صدد توبه و جبران گناه خود بر آمده اید. به شما بشارت می دهیم برای توبه و جبران این گناه لازم نیست به او بگویید و او را از کار خود آگاه سازید بلکه همین که بین خود و خدای متعال از کار خود توبه کنید و آن مقدار پول یا کالائی را که یقین دارید از اموال او برداشته اید به او بر گردانید[1] ( و یا با گذاشتن در محلی که برداشتید در صورتی که بدانید به دست او می رسد) کافی است حتی اگر او متوجه نشود و انشاء الله مورد عنایت و بخشش خداوند مهربان قرار خواهید گرفت.

 

[1]این حکم از فتوای مراجع عظام تقلید در موارد مشابه (دیون مالی) استفاده می شود. به عنوان نمونه به موارد زیر توجه کنید:

 مجمع المسائل (للگلپایگانی)، ج‏1، ص401، س 386: «شخصى شغل او حفر چاه در داخل منازل اشخاص بوده و صاحب کار با او قرارداد مى‏نموده که مثلا ده متر چاه بکند و او خیانت مى‏کرده و نه متر مى‏کنده و به جاى ده متر، تحویل مى‏داده و از این شغل مبالغى اندوخته کرده اکنون از افعال قبلى پشیمان شده و دسترسى به صاحبان کار ندارد که آنها را راضى نماید در این صورت اگر خمس آن مبالغ را بدهد بری‏ء الذّمّه مى‏شود یا خیر؟.

ج‏- اگر عین آن وجوه، باقى نباشد و مصرف شده و صاحبان آن را نمى‏شناسد به مقدارى که یقین به اشتغال ذمّه دارد از طرف صاحبان حقوق، به فقیر غیر سیّد، صدقه بدهد و نسبت به کسانى که مى‏شناسد باید از خودشان استرضاء نماید و چنانچه عین آن وجوه باقى است و مخلوط به اموال دیگرش مى‏باشد و مقدار و صاحبان آن را نیز نمى‏داند خمس آن اموال را به عنوان مخلوط به حرام بپردازد.»

جامع المسائل (للبهجة)، ج‏2، ص108: «و اگر مالک را بداند و قدر مال را به هیچ وجه نداند، اکتفاء به متیقّن مى‏کند اگر سبق علم، به حدِّ محتمل نباشد، یعنى اقلّ محتملات که یقین به انتفاء آن قدر از خودش دارد؛ و گر نه چنانکه غالباً چنین است احوط ندباً، اختیار مصالحه با مالک، یا دفع اکثر محتملات، یا مقدارى که راضى شود مالک از او با آن مقدار، است. و فرقى بین عین و دین در آن چه ذکر شد نیست.»

منبع: اسلام کوئست نت

 

افزودن دیدگاه جدید

.