چه کنیم حرفی نزنیم که مایه آبروریزی شود؟

0

بسیاری از گناهان، ناشی از زبان است. در روایتی آمده که شخصیت انسان در زبان (سخن) او پنهان شده است و به همین جهت مراقبت و کنترل زبان، بسیار اهمیت دارد.

کنترل زبان و اجتناب از پرحرفی و بیهوده گویی راهکارهای مختلفی دارد که مهمترین آنها عبارتند از:

۱- توجه به پیامدهای پرحرفی: بیهوده گویی و عدم کنتزل زبان آثار فراوانی دارد، مانند تباه شدن عمر، حقارت در اجتماع، درخواست پوزش، ارتکاب گناهان دیگر، دوری از رحمت الهی، از دست دادن امور مفید، نابودی خرد، گمراهی، قساوت قلب و خستگی شنونده.

۲- توجه به خدا: اگر کسی بداند خداوند سخنانش را میشنوند و در روز محشر باید پاسخگوی حرفهای خود باشد، قطعاً هر حرفی را به زبانش جاری نخواهد کرد.

از این رو پیامبر(ص) به ابوذر میفرماید: ای ابوذر! خداوند مراقب زبان هر گویندهای است، پس سخنگو باید از خدا بترسد و بداند چه میگوید.(۱)

۳- اندیشه: اگر کسی قبل از حرف زدن، درباره بازتاب آن بیندیشد و با فکر و حسابرسی سخن بگوید، قطعاً کلام سنجیدهای از او شنیده خواهد شد و این ویژگی سخن گفتن عاقلان است. امام علی(ع) میفرماید: لسان العاقل وراء قلبه و قلب الأحمق و راءالسانه؛ زبان خردمند در پسِ دل او است و دل نادان در پسِ زبان او.(۲)

حضرت درجای دیگر میفرماید: بیندیش، سپس سخن بگو تا از لغزشها در امان باشی.(۳)

۴- اشتغال به ذکر و دعا: بیهوده گویی وقتی است که آدمی به کاری اشتغال ندارد و با حرف زدن میخواهد وقت گذرانی کند. با ذکر و ورد و یا اشتغال به کارهای مفید میتوان زبان را از گناه و یا سخنان بیهوده منصرف کرد.

کم گوی و گزیده گوی چون دُر

تا زاند تو چهان شود پُر

پی نوشتها:

۱٫ بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۸۵٫

۲٫ نهج البلاغه، قصار ۳۹٫

۳٫ غررالحکم، ج ۴، ص ۵۰۶٫

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.