با این که ماه از خود نور ندارد، و خداوند از نورانی بودن آن مطلع بوده است; پس چرا در آیه ۶۱ سوره فرقان، ماه را منیر خوانده است؟

0 4

خداوند سبحان خورشید را به گونهای آفریده که نورش ذاتی است و منبع تولید نور میباشد، ولی ماه را به گونهای قرار داده است که از خود نور ندارد; بلکه نور آن اکتسابی وعرضی است، و از خورشید سرچشمه میگیرد. به همین جهت قرآن کریم درباره روشنایی آنها از واژههای مختلف استفاده کرده است. به خورشید سراج (چراغ) گفته است، چرا که نور بیشتری دارد و از درون خودش سرچشمه میگیرد; اما ماه را با واژه منیر (تابان، درخشنده)، توصیف کرده است، یعنی ماه، تابان، درخشنده و روشن کننده شب است، ولی این نورانی بودن و درخشندگی، عرضی است و از خورشید گرفته شده است. به عبارت دیگر، اشیأ نورانی دو گونهاند: ۱٫ موجوداتی که نورشان ذاتی است و از خود نور تولید میکنند.

۲٫ موجوداتی که از خود نور ندارند، بلکه روشنی خود را از چیز دیگر میگیرند. واژه منیر به معنای نور دهنده است که به دیگران روشنی میبخشد; و بر این که این نور از خودش هست یا از جرم دیگری میگیرد، دلالتی ندارد.(ر.ک: تفسیر نمونه، آیت اللّه مکارم شیرازی و دیگران، ج ۸، ص ۲۲۶، و ج ۱۵، ص ۱۴۴، دارالکتب الاسلامیه.)

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.